Goed. Onlangs publiceerde ik deze blog. En ik dacht, laat ik zelf nou weer eens beginnen. Ik ben in een ver verleden een keer een sportschool binnen gestruikeld en er na één proefmaand weer heel hard uitgerend. Ik zei tegen de beste jongen achter de balie: ‘ik loop liever hard buiten, en niet op een loopband binnen.’
Maar, ik word toch weer binnenkort een jaartje ouder en ik zie als ik in de spiegel kijk, een fitte Deen onder deze Deen. En die wil eruit.
Zo gezegd, zo gedaan: ik heb de sportscholen in mijn omgeving benaderd voor een proefles. Vandaag was de eerste. Deze sportschool heeft op de site staan; Geen mannen, geen spiegels, geen modeshow. Gewoon binnenkomen zoals je bent!
Nu ben ik niet echt persé een vrouwenkletstheegroepjeladieda-mens; ik vind mannen veel leuker (ook als eye candy) dus dat zou misschien een dingetje kunnen zijn. Mannen zijn lekker simpel, geen hidden agenda’s, beetje zoals ik ben eigenlijk (behalve dat simpel natuurlijk, ik blijf wel een hormonaal gestuurde vrouw, hè).
Bij binnenkomst zag ik een klein zaaltje met wat fitness apparaten in een cirkel staan. Martelwerktuigen! OMG! schoot het door mijn hoofd. Ik wilde meteen rechtsomkeert maken maar móest van mezelf blijven. Kom op Deen, je kunt dit. De instructrice was heel aardig en hielp me goed door alle apparaten heen. Er was één man aanwezig, maar die zat veilig verstopt in een box boven mijn hoofd. Hij kondigde aan wanneer ik naar een ander martelwerktuig fitnessapparaat mocht. Toch opmerkelijk, dat er in een alleen-voor-vrouwen-sportschool één man uit de speakers klinkt, die alles dirigeert en beslist.
In een half uur moest ik een parcours afleggen en lag natuurlijk na 5 minuten al badend in het zweet binnensmonds te vloeken waarom IK IN VREDESNAAM ZOIETS ZOU MOETEN DOEN! Ik ben toch goed zoals ik ben? Fuck it!
Goddank kwam er een einde aan alles en bij het naar huis fietsen moest ik hardop lachen. Dit is belachelijk, waarom doe ik dit mezelf aan? Ik ben geen samensporter, ik wil alleen sporten. Met dopjes in mijn oren, buiten, zonder andere mensen om me heen. Maar nu de ergste weerstand weggezakt is, en ik me eigenlijk best goed voel, ben ik toch benieuwd naar een volgende keer. De openingstijden zijn wat onhandig, dus ik ga eerst wat andere sportscholen nog proberen.
En, niet onbelangrijk, ik heb nu hét excuus gevonden om dat pak koekjes guiltfree naar binnen te werken. Want ja, dat sport ik er de volgende keer wel weer af.
