En de angst regeert… (Ariana Grande)

23 mei 2017 door Lou Bartels

Verslagen luister ik naar de radio. Niet wéér… verschrikkelijk. Onvoorstelbaar.

“De politie gaat van een terreuraanslag uit. Minstens 22 doden, waarvan zeker 10 onder de 18 jaar, de rest niet veel ouder. Inmiddels circa 60 gewonden,” zegt de radio-presentator. En zet daarna veelbetekenend de song ‘Way down we go’ in.
“We get what we deserve,” zingt Kaleo. Ik heb de tranen in de ogen. Het doet me duidelijk iets. Wat hebben die kinderen, wat hebben wíj dan in vredesnaam gedaan om dít te verdienen? Wie dóét er zoiets?

Het ‘waarom’ is duidelijk (is het dat?), maar welke mensen kúnnen dit? Wat zijn dat voor mensen? Hoeveel moet een mens haten om dit te doen? Ik kan nog steeds niet bevatten dat iemand enkel op basis van geloofsovertuigingen en fanatisme tot zulke daden in staat is. Mijn bloedhekel aan alles wat met religie te maken heeft, is wederom een stukje gegroeid. Ik wíl helemaal niet stigmatiseren. Ik wíl niet één grote bevolkingsgroep de schuld van wéér een aanslag in de schoenen schuiven. Maar…
En die laatste ‘maar’ in mijn eigen gedachten, die baart me nog de meeste zorgen.

Ariana Grande is een icoon voor de huidige jeugd. En daarmee is meteen de nieuwe terreur-doelgroep gevonden: de hedendaagse jongeren, die zich juist versterkt afkeren van politiek en geloof, die tot zover weigerden bang te zijn. De nieuwe generatie die de onze zegt: “Jullie problemen, jullie oorlogen, laat ons gewoon met rust.” En gelijk hebben ze.

Ik zit in alle vroegte met mijn kinderen (11 en 14) aan de ontbijttafel. We luisteren in de ochtendstilte. Mijn dochter kijkt me bij het nieuws (er is geen ander nieuws meer) verschrikt aan. “Wat is dít nu weer? Waarom dóén mensen dit?” vraagt ze. Maar ik vind het te vroeg om uitgebreid over geloofsextremisme, over fanatisme en de oorzaken van terrorisme te praten. Over het opzettelijk bang maken van mensen, zodat ze in al hun gekweekte vrees maar stoppen met leven. Ze moet immers zo meteen naar school. Om te leren voor haar toekomst. We praten vanmiddag wel verder. Ervan uitgaande dat ‘vanmiddag’ ook gewoon komt.

Mijn zoon denkt meestal wat verder. Veel verder. Hij placht in pure nuchterheid alles te relativeren met de wetenschap die hij in zijn veertien levensjaren vergaard heeft:
“Er gaan dagelijks véél meer kinderen dood aan griep en kanker en allerlei andere enge ziektes, en daar besteden we veel minder geld aan dan aan terrorisme-bestrijding. En grote farma-bedrijven houden voor de hand liggende of al lang gevonden oplossingen ook nog eens tegen, omdat ze anders veel minder winst maken met hun medicijnen. Alles gaat ALTIJD om geld. En zo blijven de mensen lekker bang om die ziektes te krijgen. Dat is dan toch óók terrorisme?”

Als je erover nadenkt, is dat inderdaad ook een soort van terreur. Maar in dezelfde adem noemt hij – tot mijn lichte ontsteltenis – de terreurdaad in Manchester ‘maar een kleine aanslag’, want: “bij 9/11 stierven er veel meer mensen, dus die aanslag was véél erger.”

“Nee. Die was niet erger. Als jij een gebroken pols en veel pijn hebt, vind je het ook ontzettend rot als je schoolkameraad, in de rolstoel met een gebroken been, tegen je zegt: ‘Jij moet niet zo zeuren, dat van mij is véél erger.’ Het ene probleem maakt het andere niet mínder erg. Het doel van 9/11 en deze aanslag – de politie gaat inmiddels uit van een terreuraanslag – was hetzelfde. Mensen bang maken. Of er dan 3000 mensen sterven of 30, het effect blijft hetzelfde. Angst. En die angst moet je steeds weer proberen te weerstaan. Geef je eraan toe, is het de terroristen gelukt om die angst verder te verbreiden. Want als je eraan toegeeft, stop jij óók steeds een beetje meer met leven. Je gaat niet meer naar concerten en festivals. Niet meer naar grote steden. Niet meer vliegen. Niet meer de schoolbus in. Uiteindelijk kom je je huis niet meer uit. En dát is wat ze met dit soort daden, of er nu 1 sterft of duizenden, willen bereiken. Ze willen dat je jezelf injecteert met angst. Angst voor het leven dat jíj leeft, omdat zíj het – op basis van welke geloofsovertuiging dan ook – een fout leven vinden. Daarom moet je juist de dingen blijven doen die je altijd al deed en doorgaan met het leven zoals JIJ dat goed vindt.”

Zoon kijkt me nadenkend aan. “Dan vind ik dat Ariana Grande haar angst ook maar moet omzetten in moed en doorgaan met wat ze deed. Dan moet ze zo snel mogelijk een nieuw, nog veel groter, goed beveiligd concert geven en dan moet al het geld wat daaruit komt, aan de nabestaanden van de slachtoffers gegeven worden. Als ze nu zegt dat ze gebroken is en geen concerten meer kan geven, geeft zij óók toe.”

Daar heeft hij een punt. Het is een idee. Ik denk alleen niet dat Ariana – ook ‘maar een mens’ en met haar 23 jaren zelf nog bijna een kind – geestelijk weer zo snel in staat is om een benefietconcert te geven. Het zou wel een statement zijn. Want nu heeft ook zij – geheel begrijpelijk – die injectiespuit met angstgif op haar eigen bovenarm geplaatst. Wie drukt?

EDIT (27-05-17): Ariana Grande dacht klaarblijkelijk hetzelfde als mijn zoon: niet toegeven, doorgaan, nieuw concert geven. En ik heb haar duidelijk onderschat qua geestelijke vermogens, want: een dergelijk benefietconcert gaat er inderdaad komen! Naar verluidt volgende week zondag (4 juni) en zelfs wederom in Manchester, alleen dit keer niet in de Manchester Arena (begrijpelijk). DIEP RESPECT voor Ariana Grande en haar crew.

Bron: Lou Bartels (eigen tekening)

Ook mijn gedachten gaan uit naar de slachtoffers en hun nabestaanden.
Maar uit puur ongeloof dat dít uit geloof kan voortkomen, zal ik niet knielen en bidden, maar opstaan en doorleven.