Sinds mijn geboorte heb ik een verlamming aan mijn rechter arm. Ik weet niet beter, dan dat mijn arm het niet doet. In het dagelijkse leven merk ik daar dan ook meestal weinig van. Natuurlijk waren er, toen ik opgroeide, beperkingen, maar daar heb ik altijd redelijk mee om kunnen gaan. Wat wel pijn deed, waren de pesterijen op school, sportverenigingen en bij het buitenspelen. Naarmate ik ouder werd, werden die pesterijen iets minder, maar helemaal weg gingen ze niet.
Ook als volwassene heb ik op verschillende plekken, zoals bijvoorbeeld in de sportschool, de nodige opmerkingen naar mijn hoofd gekregen. In de supermarkt is het zelfs een keer zo uit de hand gelopen, dat ik een man in zijn gezicht heb geslagen. Doordat rechts verlamd is, is links versleten en chronisch overbelast. Op een slechte dag kon ik de boodschappen bij de kassa maar langzaam uit het karretje halen. De man achter mij vond het nodig om daar continu opmerkingen over te maken en met zijn karretje tegen het mijne te gaan duwen om zijn woorden kracht bij te zetten. Op een gegeven moment ontplofte ik en haalde uit. Wat ik gezegd heb weet ik niet meer. Met het schaamrood op mijn kaken verliet ik de winkel.
Bron: Pixabay
Een paar jaar terug kreeg ik een hernia. Op het moment dat ik pijn kreeg, trainde ik voor een halve marathon en ik mis het rennen, mijn uitlaatklep, nog steeds. Helaas heb ik daar blijvend klachten aan overgehouden en kan ik maar korte stukken lopen. Als ik verder ga, gaat er een rolstoel mee en iemand om te duwen. Nog steeds moet ik een stuk trots inslikken als ik in die stoel ga zitten, maar de bank gaat ook vervelen. Enige tijd geleden kwam ik, terwijl ik in de rolstoel zat, iemand tegen die destijds bij dezelfde vereniging hard liep als ik. Zij groette, terwijl ze hard verder rende.
Afgelopen vrijdag kwam ik haar weer tegen in de supermarkt. Daar liep ik ‘gewoon’. “Goh, wat loop je goed,” hoorde ik achter me. Ze constateerde dat het dan vast stukken beter ging, waarop ik aangaf dat dat niet het geval was, maar dat korte stukjes net gaan. “Tja, je moet wel een beetje hard voor jezelf zijn, hoor!” was daarop haar antwoord. Ik was perplex, voelde tranen van woede en onmacht branden en ben weggelopen.
Later hoorde ik van iemand anders dat ze het over onze ontmoeting had gehad. Haar conclusie: ik zoek aandacht. Van mensen om me heen krijg ik te horen dat ik het me niet moet aantrekken. Maar toen ik vanochtend lopend, zonder rolstoel, naar de winkels hier vlakbij liep, voelde ik me ongemakkelijk. Wat zullen mensen wel niet denken als ze me straks misschien weer in die stoel zien zitten?
Ik werk, ik probeer mijn dagelijkse dingen te doen en vraag zo min mogelijk hulp. Ik besef ook terdege dat er genoeg mensen zijn die er veel slechter aan toe zijn dan ik. Ik kan ook best omgaan met mijn beperkingen en de constante, soms alles overheersende, pijn in mijn arm, schouder, nek, rug en been. Maar die reacties van anderen wennen nooit. Wat zou het fijn zijn als mensen eens niet zo snel zouden oordelen, of in ieder geval dat oordeel voor zichzelf zouden houden. Schelden doet – in tegenstelling tot wat het spreekwoord ons wil doen geloven – wél zeer!
Je weet niet wat een ander voelt, tot je in diens schoenen hebt gestaan.
En míjn schoenen wens ik echt niemand toe.
zo herkenbaar! en soms hoeven ze niet eens te zeggen wat ze denken…. dan is het gevoel genoeg.
mijn lijf staat ook open voor ‘ruilen’… mocht iemand belangstelling hebben.. :/
Ik gok dat er weinig belangstellenden zijn ;)
Veel sterkte!
die gok kun je rustig wagen :)
Wat een hardvochtigheid. Iemand van aandachttrekkerij beschuldigen is sowieso heel raar, helemaal op basis van een kort gesprekje in de super. De aandacht van die miep zou ik niet eens willen zeg, die komt zelf waarschijnlijk te kort als ze het nodig vindt zo over jou te roddelen. Ik hoop dat je ook veel mensen tegenkomt die wel begrip en aandacht hebben voor je situatie. Want aandacht hebben we allemaal nodig, dat dan weer wel.
Gelukkig wel hoor, de mensen die het dichtst bij staan hebben gelukkig alle begrip en helpen wanneer ze kunnen. Maar je staat er verbaasd van hoeveel mensen een mening vormen zonder jou en je situatie te kennen of zich er in te verdiepen.
Er wordt zoveel geoordeeld door mensen die er geen bak verstand van hebben. Tegenwoordig zeg ik dat letterlijk. Dan voelen ze ook eens hoe een oordeel voelt. Toitoi en maak keuzes die bij je passen
Groetjes,
Dorothé
Bak = bal