Broer Maurits stelde een paar weken geleden op HoeMannenDenken.nl een vraag, die volgens mij nog steeds behoorlijk in de taboe-sferen hangt:
“Kinderen, waarom begin je er eigenlijk aan?”
Hormonaal gestuurde wezens
bron: pixabay
Maurits opperde in zijn artikel dat wij menswezens – net als alle andere zoogdieren – enkel kinderen krijgen omdat we door Moeder Natuur nu eenmaal zo ‘geprogrammeerd’ zijn. Volledig hormonaal gestuurd. Maar de ‘voordelen’ van ’t hebben van kroost zijn – volgens hem – niet echt herkenbaar.
Ik vroeg me bij zijn epistel dan ook gelijk af: Waarom heb IK eigenlijk kinderen gekregen? Toen ik nog jong van geest én lichaam was (ergens in de jaren ’80 vorige eeuw), riep ik altijd keihard dat ik geen kinderen wilde. Ik wilde een carrière. En vooral: alle vrijheid. Ik zou nooit of te nimmer mijn baan en lekker wilde bestaan opgeven voor een kind. En áls het al zover zou komen, zou ik ook echt niet langer dan 6 weken thuis blijven na de geboorte; dan zou ik gillend gek worden.
Gevluchte carrièrecougar
De carrièrecougar in mij trok zich abrupt terug toen ik op mijn 31e – ondanks alle geroep – tóch een zoon in mijn armen en aan de borst had. Na de geboorte van mijn dochter, drie jaar later, lag het beest dan ook compleet op apegapen
De beslissing was inderdaad helemaal geen beslissing; de door Maurits aangedragen hormonen hadden hun werk in mij blijkbaar prima gedaan. En ik kan voor de volle 100% zeggen dat het een goede ‘non-beslissing’ is geweest: ik ben heel, heel erg blij dat ik kinderen heb. Nee, fout. Dat ik MIJN kinderen heb. Want die zijn vanzelfsprekend – even geheel onbevooroordeeld – de meest geweldige kinderen van allemaal. Kinderen zijn voor mij wel degelijk een verrijking van mijn leven gebleken (cliché, cliché… Ik weet het).
Maar, maar, maar…
Een hele dikke maar. Het is nog steeds taboe om te zeggen dat je óók blij bent als je kinderen er eens even níét zijn. Dat je niet in zak en as en grienend van gemis in een hoekje zit weg te kwijnen als ze een weekje de hort op zijn. Dat je ze inderdaad soms wel eens weg zou willen kijken. Dat je je danig in je vrijheid beperkt voelt omdát je ze hebt. Dat ze je ook bérgen kopzorgen bezorgen. Dat die zorgen ook nooit meer voorbij gaan; zelfs mijn ouders (70+) zijn ook nu nog nog regelmatig bezorgd om hun 45+ dochters, die – zoals het kinderen betaamt – nog steeds goed zijn voor veel rompslomp en gedoe.
Kinderen neem je niet, die overkomen je
Men zegt altijd: “Kinderen neem je niet, die krijg je.” Klopt. Ik ga nog een stapje verder: “Kinderen krijg je niet, die overkomen je.” Geen enkele ouder heeft van tevoren het besef, wat voor impact het ouderschap op het dagelijkse leven heeft. Ook al heb je er nog zo goed over nagedacht, pas als je werkelijk een kind hebt, weet je het. De hormonale roze wolk is ineens weg. Nachtenlang opzitten, kots en poep opruimen, gehuil en gekrijs, zorgen over ziektes/rugzakjes/stoornissen, schoolgeregel en bijles, verantwoorde opvoeding, ontwikkelingsbegeleiding, ruzies over de kinderen met je partner, vakantieplanningen, puberteitsperikelen, studie- en partnerkeuzes, scheidingen, en geldzorgen. Want kinderen kosten een hoop geld. Ook als ze groot zijn. Júíst als ze groot zijn.
bron: pixabay
Waarom dan toch?
Niemand plant ook van tevoren om zijn/haar leven volledig om een paar in de schoot geworpen kinderen heen te bouwen; dat gebeurt gewoon. Je kúnt niet anders. En gelukkig willen de meesten ook niet anders: heb je eenmaal kinderen, kun je je niet meer voorstellen dat (en hoe) je zonder hen zou leven.
En tóch raakt Maurits met zijn vraag het heikele punt: waarom zou je er in hemelsnaam aan beginnen? Omdat het de meesten van ons dus overkomt. Inderdaad: die hormonale drang. Die drang die er ook voor zorgt, dat koppels die niet zo maar kinderen kunnen krijgen, laat wanhopen en allerlei medische procedures laat ondergaan om tóch zwanger te worden. Dan is het naar mijn mening toch iets te makkelijk om te zeggen dat je die hormonen dan maar ‘gewoon’ uit moet schakelen. Doe het eens voor? Wie ben je dan nog? Je bent geworden zoals je bent (mede) door je hormonen. Net als je DNA zijn hormonen niet iets wat je zomaar even aan de kant schuift of uitschakelt omdat delen ervan je niet bevallen.
Blij kinderloos
Neemt niet weg dat ik mensen die bewust kinderloos blijven, meer dan goed kan begrijpen. Dat ik heel blij ben dat ik nu met grote regelmaat ook ‘kinderloze’ dagen heb. Dan zijn ze namelijk bij hun vader. En ik weet dat ze het daar óók goed hebben, dus hoef ik mij geen zorgen te maken.
Dat zijn de dagen waarop ik volop en ongestoord kan werken en uitslapen. Dagen waarop ik series kijk, slonzig op de bank lig, fatsoenlijk op kan ruimen, ga sporten, kook wat IK lekker vind, uitga, aan de telefoon hang, schrijf, lees, zwelg, masturbeer en meer. Zónder dat ik ook maar met iemand anders rekening hoef te houden. Zonder dat er out of the blue een jonge persoon naast me komt staan en vraagt wat er is of wat ik nu weer aan het doen ben. Zonder dat ’t kroost om de haverklap roept: “Mama, ik heb honger! Wat eten we?”
Dagen van jezelf (zijn)
Dat zijn dus ook de dagen dat ik niet voor dag en dauw mijn nest uit moet om ze naar school te brengen, waarop ik geen boodschappen hoef te doen, niet hoef te helpen met huiswerk of luizen moet kammen, niet 20 keer per uur “mamaaa!!” hoor (gevolgd door “Hij doet dit!” of “Zij doet dat!” en “Mam, mag ik…”). Dat zijn dagen van rust. En zulke dagen zou iedere ouder regelmatig moeten hebben. Dan zou de opvoeding, maar vooral de relatie een stuk aangenamer blijven. En het hebben van kinderen zou helemaal geen vraagstuk meer zijn van “waarom ben ik (zijn wij) er in hemelsnaam aan begonnen?”
Iedereen, óók ouders, nee júíst ouders, hebben af en toe tijd voor zichzelf nodig.
Om weer te kunnen zijn wie ze altijd al waren, zonder dat ze zich om anderen of om kroost moeten bekommeren.
Op de andere dagen weet je dan des te beter waarom je wél kinderen hebt.
Omdat ze dan, óók voor jou, nee júíst voor jou, fantastisch zijn.
Omdat jij ze zo fantastisch hebt gemaakt.
Doordat je jezelf hebt kunnen blijven.
bron: pixabay.com
NB & PS:
Ik wil hier niet met de botte bijl inhakken op of voorbij gaan aan de gevoelens van diegenen die hun kind verloren hebben of die om welke reden dan ook niet in staat zijn om überhaupt kinderen te krijgen. Het is zeker niet mijn intentie hen te kwetsen. Ik reflecteer hier enkel op mijn eigen situatie. Ik heb het geluk dat mijn kinderen geboren en gezond zijn en dat ik ze allebei nog bij me heb. Mijn hart gaat dan ook uit naar de mensen die hun kind(eren) moeten missen.
