We lopen door de stad en zijn al best tevreden met de score tot zover. Dochter omdat ze gestaag dingen van haar lijst kan strepen van de spullen die ze zoekt voor de middelbare school en ik omdat we in zo min mogelijk winkels, zoveel mogelijk hebben kunnen vinden. Ik heb een bloedhekel aan winkelen, maar als je snel vindt wat je hebben moet, wordt het iets draaglijker.
Bron: Pixabay
Het is inmiddels 2 uur en we hebben nog een paar winkels te gaan. We kopen op de markt een worstenbroodje en lopen ondertussen richting de volgende winkel. Daar kunnen we niet naar binnen met de broodjes, dus zoeken we een bankje in de zon om rustig te eten. Het bankje blijkt ook bij een bushalte te horen.
Een oud vrouwtje gaat naast ons zitten. Staat weer op, loopt naar de halte en herhaalt dat een paar keer. Uiteindelijk vraagt ze ons of wij weten wanneer de bus komt. Op het bord staat namelijk niet meer dan de buslijn vermeld. Lang leve de smartphone! Ik zoek het voor haar op en gerustgesteld ontspant haar gezicht als ik haar vertel dat hij over 5 minuten komt.
Ze begint tegen ons te praten, warrig, binnensmonds mompelend, met een niet te duiden accent en zichtbaar blij met de aanspraak. Ik begrijp dan ook maar weinig van haar verhaal, maar mijn instemmende hoofdbewegingen zijn blijkbaar alles wat ze nodig heeft. Onze broodjes zijn op, maar we blijven nog even zitten. Ik wil er zeker van zijn dat de bus ook echt komt. Even later is het zover en nadat ze me een kneepje in mijn arm geeft als afscheid, schuifelt ze het trapje op.
Bron:Pixabay
We lopen de winkel in en dochter draait zich om.
“Zij is raar…”
“Nee schat, ze is oud.”
Dochter let al niet meer op, ze loopt naar het schap met pennen en gummen, waarvan ze al een voorraad heeft. Ik draai me nog heel even om naar de uitgang en hoop diep van binnen dat als ik de leeftijd van die mevrouw bereikt heb, er ook iemand is die een paar minuten langer bij mij op een bankje in de zon wil blijven zitten.
