bron: pixabay.com
De heerlijke en onverwachte koelte overviel me toen ik, zwaarbeladen en dus zwetend en zwoegend, die zinderende zomermiddag het ruime winkelpand betrad.
Blije blauwe boys
Blije blauw gebloesde boys beenden bedrijvig en behulpzaam heen en weer. Ik werd door hen begroet alsof ik een goede bekende was. Normaal gesproken word ik daarvan direct heel argwanend, maar dit keer, merkwaardigerwijs, was dat niet het geval.
Een twintigtal andere klanten liep glimlachend rond of zat opgewekt te wachten. Alles oogde en voelde vriendelijk en rustgevend. En… héél erg welkom!
Eventuele kledingvoorschriften golden hier in ieder geval zeker níét voor onder de navel, viel mij direct op. Alom diverse types broeken, en zelfs bonte bermuda’s, met daaronder allerlei soorten sneakers, sandalen en slippers. Gelukkig geen snelle jongens met mooie praatjes in strakke pakken en dure schoenen met gekleurde zolen. Geen meneren, maar gewone mensen. Net zo gewoon als ik, stelde ik tevreden vast.
Jaarverslag
Een zestal comfortabele, fluwelige oorfauteuils, die in menig huiskamer niet zouden misstaan, waren gerangschikt rondom een lage donkerhouten salontafel met kromme pootjes. Het geheel stond op een bijpassend kleurig, maar vermoedelijk wel nep, Perzisch tapijt en werd geflankeerd door een schemerlamp.
Op genoemde tafel lag het meest recente jaarverslag bij wijze van leesportefeuille. Koffie, thee en gekoeld water bleken onder handbereik. Het geheel werd opgeluisterd door precies de juiste muziek die ook op precies het juiste volume stond. Het leek ook wel of er een briesje waaide… Hoe kregen ze het toch voor elkaar?
Like!
Bij de servicebalie hing een beeldscherm waarop werd vermeld welk nummer er momenteel aan de beurt was. Opletten bleek overigens niet nodig, want bij elke wijziging klonk er een gezellig gedingdong, waarop de balienist blijmoedig de ruimte inliep, teneinde de klant met het betreffende nummer te traceren. Die kon zich immers best ergens staan vergapen aan de uitgestalde koopwaar, nietwaar?
Van de hoeveelheid wachtenden voor mij had ik geen idee. Er waren namelijk maar vier nummers zichtbaar. Maar dat gaf ook helemaal niets, want zelden heb ik zo graag ergens héél lang willen wachten.
Derhalve nam ik vergenoegd plaats, tapte alvorens wat fris water, en checkte mijn mail. Vervolgens “likete” ik op Facebook alles wat er te “liken” viel en nam daarna het jaarverslag eens grondig door. Het lag daar per slot van rekening niet voor niets. Daarna dommelde ik, inmiddels in Zen-toestand, in.
Vrouwtje is dom!
Tegenover mij zat ik een broze oudere dame met een aangelijnde, grijzende ruwharige teckel, die naar de naam Fifi bleek te luisteren. Ze zaten allebei op een aparte stoel. In de ene hand hield ze krampachtig het handvat van de riem en in de andere haar weigerachtige mobiele telefoon. “Vrouwtje weet het niet, hè Fifi? Vrouwtje is dom!” kwetterde ze schril, terwijl ze voor de zoveelste maal wanhopig op de toetsen van het apparaatje drukte.
Toen ze aan de beurt was, snelde ze in looppas naar de servicebalie, Fifi aangelijnd en al sluimerend in de zetel achterlatend. Gelukkig was het zo’n uitrekband én was de lijn lang genoeg, anders had ze het bejaarde beestje, onbedoeld doch rücksichtslos, ruggelings over het karpet meegesleurd, hetgeen Fifi wel eens een dwarslaesie had kunnen opleveren. Maar dat zag ik allemaal niet omdat ik sliep.
Wakker
Tegen sluitingstijd schrok ik wakker, doordat een frisse jongeman met een blauwe bril mij een beetje bleu wekte met de vraag of hij nog wat voor me kon doen. Gezien het tijdstip overwoog ik beschaamd om te zeggen dat ik morgen wel terug zou komen. Maar om nu met deze hitte, tijdens de spits in het openbaar vervoer met drie keer overstappen, wéér met die grasmaaier te gaan zeulen, leek me toch wel wat onpraktisch.
Eenmaal thuis, waar de thermometer tot mijn schrik vér boven de 30 graden aangaf, heb ik in oververhitte toestand online snel het eerste het beste artikel besteld dat ik met gemak in een handtas kon vervoeren.
De volgende dag, direct na ontvangst, bracht ik het bestelde opgetogen weer terug en verbleef wederom uren verheugd in de blauwe koelte, alwaar ik vast via mijn iPad het volgend kleinood aanschafte. Ondertussen deed ik mij vrolijk meer dan tegoed aan de, in een koelboxje meegebrachte, Pecorino, Parmaham en Prosecco.
U begrijpt: zo’n fantastisch mooie zomer heb ik geen járen gehad.
