Opeens wist ze het weer…
Na jarenlang te hebben gewerkt als stewardess bij de KLM, als juf in het basisonderwijs en als managementassistente bij een grote multinational, wist ze het weer. Als kind had ze de wens om, later als ze groot was, reisleider op een bus worden. Dat stond voor haar voor de ultieme vrijheid.
En ik zie het haar moeiteloos doen! Regeltante pur sang; dienstverlenend en servicegericht, snel en scherpziend wat nodig is, een punctuele pragmatische inslag, altijd mogelijkheden zien daar waar anderen de moed reeds opgeven. En, correct én met een kwinkslag, korte metten makend met eventuele vragende klagers.
Nu was ze dan, voor het eerst sinds jaren, weer eens op reis geweest. Met een bus én met een reisleider. Toen ze die man zo zag stoethaspelen, kon ze het, na zich eerst urenlang te hebben verbeten, niet laten om in te grijpen. Voldoende subtiel om hem niet voor het hoofd te stoten, maar ook zodanig dat hem meer dan voldoende duidelijk werd dat haar interventies niet door hem ter discussie gesteld of ondermijnd konden worden, hetgeen het overige reisgezelschap buitengewoon vrolijk stemde en haar eerdergenoemd inzicht gaf.
bron: pixabay.com
Betreffende reisleider was een vriendelijke, doch enigszins zelfingenomen, AOW-gerechtigde geschiedenisleraar en daar mag je, qua educatie, toch wel het een ander van verwachten tijdens een groepsreis. Zijn didactische kundigheid bleek echter eveneens reeds met pensioen. Dat gold helaas niet voor zijn gaten vullende breedsprakigheid over met name zichzelf. Zijn naam was weliswaar Joost, maar veel weten deed hij niet.
Vermoedelijk waren zijn organisatorische vaardigheden, timemanagement en probleemoplossende vermogens zelfs nog nooit tot ontwikkeling gekomen. Maar dat heb je als historicus, en zeker als één met zo’n aanstellerig bordeauxrood nepzijden sjaaltje, misschien ook wel helemaal niet nodig.
Alles wat ze in haar arbeidzaam leven geleerd heeft, voordat ze weer wist wat ze écht wilde worden, zou haar in dit vak zeer goed van pas komen. Wat jammer toch, dat je daar de 50 ruimschoots voor moet passeren. Dat je dat niet al weet als je tegen de 20 bent. Maar dit is zoals het gaat.
En zo kan het ook gaan, omdat wij, thuis en op school, ongelukkigerwijs meestal niet leren om ons hart, maar uitsluitend om ons verstand te volgen. Daardoor gaan we de mist in. Het gebruiken ervan is overigens niet erg, maar het vólgen zou toch dringend afgeraden, of wellicht zelfs ten strengste verboden moeten worden.
Laatst was ik bij een inspirerende workshop over moeiteloosheid; over minder moeten en meer flow in je leven; minder vanuit je hoofd en meer vanuit je hart doen. Daar werd de vraag gesteld: “Wát wil zich via jou manifesteren?” Ik vond het een mooie, ontroerende vraag, alhoewel ik er zo gauw geen antwoord op wist. Dat hoefde ook niet, maar toch. Het houdt me sindsdien wel bezig, op een zachte, zoemende en zonnige manier.
Kennelijk is er een IETS wat zich via mij wil laten zien, dat zich via de krochten van mijn ziel een weg naar buiten aan het banen is…en ik heb daarvan HE-LE-MAAL géén idee! Bizar toch!?
Die vraag klinkt en voelt ook heel anders dan: “Wat wil je bereiken in je leven?” Daar schrik ik altijd van, want ik weet nooit zo goed waar het willen precies zit bij mij.
Waar in je lichaam voel je dat je iets wilt? En hoe voelt dat dan? Derhalve vermoed ik dat “willen” iets van het hoofd is. Ik ga er erg van nadenken – zelfs van piekeren – als ik het antwoord schuldig moet blijven. En dat blijf ik.
Maar, zo leerden we; het hoofd wil, doch het hart wenst. En zingt! Dus verder met de reis. Ik doe het zónder bus. Wel zo knus. En met mezelf als reisleider. Waar ik heen ga, weet ik niet. Maar wanneer ik hoor zingen, is de richting goed. Onderweg schrijf ik gezellig wat.
