Daar zit ik dan te verjaren. Ik roep al járen jolig, bij tal van leeftijdsgebonden kwesties, dat ik al met één been in het graf sta. Maar dat ene been gaat er natuurlijk wel steeds dieper in. Twee derde heb ik er nu toch al zeker opzitten, dus ongeveer tot aan het middenrif in de aarde, schat ik zo in.
Weemoedig blik ik in de spiegel; het dreigend instortingsgevaar kijkt onbarmhartig terug. Desondanks voel ik me, met het verstrijken der jaren, steeds beter in mijn, overigens lubberende, vel. Dat dan wél weer.
Een vriendin van mijn leeftijd heeft iets engs en zeldzaams, dat weliswaar wel met grof geschut te behandelen, maar vooralsnog voorlopig niet te genezen is. Die behandeling lijkt overigens meer op een bestrijding. Met gif waarbij het verdelgingsmiddel “Roundup” van multinational Monsanto, bijna als Ranja is. Daar kom je vanzelfsprekend niet zonder ongewenste, nare neveneffecten doorheen.
In mijn jonge jaren, toen ik nog in ernstige mate leed aan jeugdige overmoed en grootheidswaanzin, waande ik me onoverwinnelijk en onsterfelijk. Met het vorderen der jaren, is die illusie evenredig verdampt. De zoektocht naar de zin van het bestaan nam het vervolgens vrolijk, doch wel enigszins dwingend over. Daar had die vriendin óók last van.
Ze weet nu al dat ze, zonder die rotzooi, zeker geen honderd zal worden. Kán worden. Wellicht zelfs geen zestig. Dat word ik misschien ook niet, maar ik wéét dat niet. En na het horen van zo’n witte-jassen-boodschap ben je nog niet jarig. Of misschien toch ook wél, want op een of andere manier is ze nu in de regel heel blij en tevreden met… schijnbaar niks. En blijkbaar daardoor ook met alles wat er kennelijk écht toe doet.
Op de betere momenten pakt ze haar kleurdoos en tekent met engelengeduld minutieus de blozende begonia’s en de frivole Franse geraniums uit de tuin. Daar heeft ze sinds haar kinderjaren geen tijd meer voor gehad. Of genomen. Helemaal vergeten dat ze daar zo blij van kon worden.
“Mijn tuin” – Bron: Tekening Vriendin van Door (met toestemming)
De onzinnige, maar ook leuke en leerzame, zoektocht naar de zin van het bestaan heeft plaatsgemaakt voor: ik heb zin óm te bestaan. Want veel meer dan gewoon maar een beetje zitten of liggen te zijn, is er vaak niet bij. Dat ze ooit nog eens gewoon blij en tevreden kon wezen, door er alleen maar te zijn, zonder iets te moeten doen! Dat waar we samen jarenlang naar op zoek waren, krijgt zij nu op een presenteerblaadje, helaas ruim voorzien van een ton toxische troep, aangeboden.
Hoewel ze haar ziekte zo voor een zooitje zweverige zoektochten in zou willen ruilen, dat dan ook weer wel. En het duurde ook even voordat ze eraan gewend was; van een druk en creatief bestaan als zelfstandig ondernemer, naar een broze, bedlegerige bijstandsgerechtigde. Want wie of wat ben je nog als je niet meer je eigen brood kunt verdienen en niet meer voor jezelf kunt zorgen? Is je bestaan dan nog zinvol? Ben je dan nog wel van waarde?
Toen ze niks meer kon, hoorde ze ook pas wat anderen aan haar waardeerden en zelfs van buitengewoon bijzondere betekenis vonden. Eindelijk! Waardering! Daarvoor moet je dus met één been in het graf staan! Wat zouden ze dan over je zeggen als je er écht in ligt? En waarom vertellen ze dat dán pas?
Je zou toch ernstig zin krijgen om een dag of wat schijndood te zijn.
