Vanavond gaat mijn vriend repeteren voor een optreden morgen. Klokslag 17.00u stappen 3 mannen binnen, de 4e laat nog even op zich wachten. M. merkt op dat híj (Surinamer) nooit te laat komt. Meteen wordt een schaal uit een tas getoverd en worden we getrakteerd op vers gemaakte kip, zelfs nog warm. Te zout naar mijn smaak, wat ik iets later ook gewoon zeg. Dat zal ik weten ook. Als de mannen gaan koken (jippie, ik ben vrij vanavond!) wordt mij een paar keer gevraagd hoeveel zout er in mag en of het een probleem is als er peper in gaat.
Balorig
Daar staan ze dan, 4 man sterk, te dringen achter een best wel klein aanrecht. Met een keramische kookplaat, waar mijn vriend zelf nog amper aan gewend is merk ik. Dat wordt lachen. De grappen en grollen vliegen over en weer. Mijn vriend wordt altijd een beetje balorig als hij met zijn maten is. Hij meet zich een plat accent aan en elke dubbelzinnigheid wordt breed uitgemeten, of anders wel met een of ander liedje kracht bijgezet.
Bron: Eigen foto KvdS
Chaos
Ruim een uur later komt die andere Suri binnen, waarna de chaos compleet is. Ik zie het vanaf de bank in alle rust aan, maak een paar foto’s en geef mijn oren goed de kost. Als ik hier niet zou zitten, zouden ze staand aan dat aanrecht de hele maaltijd verorberen, wordt me te verstaan gegeven. Ach, dat zou ik niet eens erg vinden, het is heel gezellig daar en leuk om naar te kijken. Er wordt nog even een riedeltje meerstemmig gezongen. Een liedje dat mijn vriend graag wil repeteren, maar waarvan M. heeft gezegd dat ie er niet teveel aandacht aan wil besteden. Want hij wil John Lennon oefenen, vanwege diens sterfdag (8 dec. red.) morgen. Mijn vriend is niet voor één gat te vangen en pakt gewoon een loos momentje tussendoor.
Het eten valt ondanks alles heel niet tegen moet ik zeggen.
Hij speelt de bas
Vriend W. is onverwacht ook meegekomen en wil wel een stukje bas meespelen. Dat heeft zoals gewoonlijk weer wat voeten in de aarde; technische problemen schijnen een vast onderdeel van zowel repetities als optredens te zijn. We denken even dat het niet gaat lukken, en dan werkt het opeens toch. Maar echt, altijd! Het klinkt wel goed met die bas erbij, net even wat voller.
Spelende mannen
Bron: Eigen foto KvdS
Terwijl ik dit zit te typen, zie ik opeens dat de afwas er nog staat. Shit, eerder zag ik (niet muzikale-) vriend J. bij de gootsteen en dacht ik dus écht een avondje lamlendig te kunnen zijn, maar dat bleek een schijnbeweging. J. zit voor spek en bonen mee te tikken op de maat van de muziek. En een puinzooi dat ze gemaakt hebben… kokende mannen… net kinderen! Zucht.
Nou ja, tante Karin zal het wel weer even opruimen. Ik kan alle liedjes natuurlijk ook wel dromen, dus ik zing zachtjes mee terwijl ik de keuken aan kant maak. Tussen de serieuze gesprekken over noten en toonhoogte door, hoor ik R. opeens heel serieus verkondigen dat je minder snel Alzheimer krijgt als je regelmatig je piemel in je eigen anus stopt. Daar schrik je dan zo van dat je weer even wakker wordt, of zoiets… waarna het gesprek op kontharen komt. Ik ben toch zo benieuwd wat me morgenavond weer te wachten staat met de spelende mannen.
