Een blik, een onverwachte aanraking of een lieve lach; het gebeurt wel erg vaak de laatste tijd! Ik word vriendelijk bejegend door leuke jongens. Op straat, in de supermarkt, en soms ook door jonge Uber-chauffeurs. En dan heb ik het niet over aandacht van slungelige pukkeltypes met knokige knieën en wezenloze uitdrukkingen op hun ingevallen pubersnoeten. Nee, écht leuke jongens, met een hippe look, mooie kleding en een lichaam dat de gym erg vaak ziet. Deze jonge knullen zijn van het type Channing Tatum en Michiel Huisman. Ze lachen mij toe, zeggen allerbeleefdst “good morning” of “goedemorgen”, al naar gelang hun afkomst en helpen mij zelfs met zware boodschappentassen.
bron: pixabay.com
Ook de vriendjes van mijn tienerzoon lijken mij vaker op te merken en groeten sinds kort beleefd. Ik weet bijna niet wat ik meemaak. Vroeger werd ik min of meer genegeerd als ze bij ons thuis kwamen ‘chillen’. Dan kon er met een beetje mazzel nog net een slordig ‘hoi’ of een schichtige ‘brrrr-de-moeder-van-B.’-blik vanaf.
Mijn man kan het niet zoveel schelen. Deze jongens zijn kleine knulletjes in zijn ogen. Dus hij kijkt vermakelijk naar hun bewondering en mijn verwondering en heeft er lol om. Ja hoor, manlief, lach jij maar. Ze zijn jong, maar ondertussen vind ik hun aandacht heerlijk. Als een behaaglijke poes laat ik mij al die attentie genoeglijk welgevallen.
Zou het misschien liggen aan dat aura van wijsheid, dat met het toenemen van de jaren steeds meer als een warme jas om mij heen gaat hangen? Of is het dat paarse secretaressebrilletje, waar ik nu écht niet meer zonder kan? Dat geeft mij een sexy voorkomen, is mij ooit verteld. Dank je wel, Hema. Paars staat ook goed bij mijn grijzer wordende hoofd. Ook ben ik wat minder rusteloos geworden door de jaren heen en het kan natuurlijk goed zijn, dat mijn kalmere inborst wordt opgemerkt door de heren. Dat ik dit nog mag meemaken; bijna 50 en ineens een MILF!
Vanmorgen kreeg ik wéér aandacht van een heer. Dit keer was het de lange, blonde, 25-jarige klassenassistent van mijn jongste. Hij hield met een breed gebaar de deur van de klas voor mij open en wenste mij met een allerliefste glimlach (en spotte ik daar een knipoog?) een ‘great evening’ toe. Zijn hand rustte bij het weggaan even op mijn arm.
Toen werd ik dus echt nieuwsgierig. Waarom ben ik ineens zo in trek bij de heren? Ik móét het weten. Ik besluit het de beste vriend van mijn zoon te vragen. Ik ken hem al jaren en ik kan hem mijn gekke vragen wel toevertrouwen.
Had ik dat maar niet gedaan.
“Nou eh… je bent echt zo’n onschuldig, mollig moedertype en je krijgt ook al wat grijze haren en zo. En met die bril zie je er helemaal uit als een wijze uil. Een leuke uil hoor, natuurlijk! Maar ja je bent nu eenmaal duidelijk oud. En voor ouderdom hebben wij jongeren echt nog wel respect.”
Aan Kerst doe ik niet dit jaar. Ik kruip – samen met al mijn grijsheid en wijsheid – mooi onder een rots. Misschien dat ik in het nieuwe jaar ooit nog weer tevoorschijn kom.
bron: pixabay.com
auch! :D
Het is heerlijk rustig onder deze rots…
Leuk!
Dank!