Op blote voeten loopt ze door het bos. Ieder knisperend herfstblaadje, ieder vochtig stukje mos, elk al bruin geworden dennennaaldje voelt ze. Voorzichtig omzeilt ze de fluweelzachte paddestoelen. Af en toe prikt een beukennootje zacht in haar voetholte. Haar wandelen gaat over in een soort los drafje, sneller en sneller. De nazomerwind door haar haren. Langzaam welt het in haar op, dat zo zeer gemiste gevoel van vrijheid, diep doorademend. Vrij van alles, dát zou ze zo graag zijn. En weer wild, ja, ongetemd. Zoals ze ooit was.
De koele boslucht stroomt in haar longen. Bij een majestueuze tamme kastanjeboom blijft ze staan. Geen plek om doorheen te rennen; enige behoedzaamheid is geboden, met al die stekelige bolsters op de grond. Ze gaat zitten, haar rug tegen die machtige, standvastige kastanje. Ogen dicht. Berustend. Haar eigen bestaan opsnuivend.
Ze leeft nog.
Ze leeft weer.
Ze lééft!
En ze ziet. Met gesloten ogen.
Die zo bewonderenswaardige diversiteit. Sommige bomen zijn robuust en nog half in ’t groen, ondanks de begonnen herfst. Andere wat iel en al bijna kaal. Sommige prachtig roodgekleurd, andere met dorre priknaalden. Sommige met een nog half gesloten bladerdak, andere die de zonnestralen al volop door laten schijnen.
Een gemengd bos. Zo veel soorten, maten en kleuren. Allemaal staan ze in optisch vredige rust naast elkaar en groeien. Láten elkaar groeien. Zonder elkaar in de weg te staan, te beperken, te veroordelen of te temmen; enkel af en toe hun wortels verstrengelend om samen op zoek te gaan naar het water, diep in de bodem. Takken die hoog bovenin gebroederlijk naar het zonlicht reiken.
Waarom kunnen al deze bomen hier in dit bos juist dát zo goed, waar veel mensen zo vreselijk slecht in zijn? Concurrentieloos coëxisteren. Zonder geweld en in stilte oerkrachtig leven.
Ze draait zich om en in een opwelling omarmt ze de boom. Legt haar wang tegen de ruwe bast en neuriet zachtjes de melodie van de begrafenis. Ze voelt zich wat minder verloren. Zelfs een beetje geborgen. De zwartheid van de leegte maakt plaats voor de lichtheid van het simpele bestáán.
Uitgerekend onder een tamme kastanje vindt ze rust. Níet onder een wilde. Niet onder een stekende pijnboom, niet onder een zwiepende palm, niet onder een stoere eik, niet onder een weerbarstige beuk.
Nee, gewoon tam. Getemd.
Ze passen prima bij elkaar.
mooi!
Thx
Hierom is dit een vrouwenpagina….
…en hierom is hoemannendenken.nl dan dus een mannenpagina: https://www.hoemannendenken.nl/2015/12/01/lange-blonde-vrouw/
geen vrouw die hieruit wijs wordt i.i.g… En tóch laat het zien hoe een man denkt (zou kunnen denken). Zoals het stukje hierboven laat zien, hoe een vrouw denkt.
Dit blog is trouwens een soort van respectbetoon aan degene, wier blog hier eigenlijk zou hebben moeten/mogen staan, wat door verdrietige omstandigheden niet mogelijk was. Vandaar deze ietwat ‘andere’ tekst.