“Hier, pak eens aan?!”
Mijn ex duwt me een volle vuilniszak in de handen.
“Wacht even, er komt nog meer!’
bron: eigen foto (YA)
Samen met zijn vriendin sjouwt hij enthousiast nog meer volle zakken en tig dozen naar binnen.
“We zijn thuis aan het opruimen, zodat er plaats is voor mijn spullen; mijn huis staat sinds gisteren in de verkoop,” legt zijn vriendin uit.
Ik kijk huiverend naar de vuilnishoop die ontstaat in mijn net opgeruimde hal.
bron: eigen foto (YA)
“Wat zit er allemaal in?” vraag ik verbaasd.
“Allemaal nog troep van jou,” zegt mijn ex met een vies gezicht.
Wanneer ze eindelijk vertrokken zijn, open ik voorzichtig een zak. Ik kijk naar de restanten van een inmiddels beschimmelde relatie. Een zak vol groen uitgeslagen schoenen.
bron: eigen foto (YA)
Voorzichtig open ik een doos. Die zit tjokvol met ordners, waarin ik mijn boekhouding van ruim 10 jaar geleden heb bewaard. Ik blader er even doorheen en ontdek verbaasd dat mijn inkomsten destijds hoger lagen dan die van afgelopen jaar. In die tijd gaf ik ook veel meer uit aan luxe artikelen, waar ik nu ineens flink spijt van heb, wanneer ik naar de met kleding volgestouwde vuilniszakken kijk.
Uiteraard past niets meer. De kleding is tegelijkertijd met mijn banksaldo flink mee gekrompen, maak ik mezelf wijs. Ik pas optimistisch nog wat kledingstukken, maar alle leuke jurkjes en hippe broeken blijken volledig te zijn afgeschreven. Alleen het saldo rond mijn heupen is met de jaren wat toegenomen.
bron: eigen foto (YA)
Treurig kijk ik naar de wiebelige dozen, die in mijn woonkamer wanhopig een wildverband met elkaar proberen te bouwen.
Gelukkig heeft mijn dochter een oplossing: “Mam, we gooien gewoon veel weg en zetten alles wat eventueel nog bruikbaar is, op Marktplaats!”
“Da’s best wel een goed idee, meiske.”
Ze gaat meteen aan de verkoopslag. “Oh, kijk eens, er staan ook een hoop advertenties van papa op!” Nieuwsgierig gluur ik mee over haar schouder.Ik zie onze gezamenlijke spullen uit een ver verleden voor slechts een luttel bedrag als zwerfafval over het scherm glijden. En meer.
“Kijk dat dan! Doe eens snel een bod van 10 euro?” vraag ik mijn dochter.
“Mam, doe niet zo gek, je kunt die spullen toch gewoon aan papa terugvragen? Die geeft hij je heus wel, als je ze tenminste nog wilt hebben?”
“Nee, joh, ik wil die spullen helemaal niet terug. Ik bedoel natuurlijk een bod op dat huis van papa’s vriendin. Het is een prachtig appartement. Je weet het nooit, we kunnen het altijd proberen. Misschien verkopen ze dat ook wel voor een habbekrats.”
Goed scheiden is het betere recyclen, toch?
