Hoewel ik er nog steeds een beetje de pest over in heb dat mijn vriend naar Assendelft is verhuisd, ga ik toch een of twee keer in de week braaf naar ‘m toe. Ik vind ’t te ver weg (anderhalf uur reizen) en ben ook niet weg van zijn huis (vooral die kloterige wenteltrap wordt nog eens mijn dood!), maar dat mag de liefde natuurlijk niet in de weg staan.
En ik moet zeggen; het ietwat kneuterige, dorpse leven staat me eigenlijk best aan. Je denkt dat er geen moer te doen is, maar dat valt erg mee. Want zijn dorp ligt in een snoer van andere dorpjes, dat zich vanaf Zaandam tot pak ‘m beet Uitgeest uitstrekt.
Bron: eigen foto KvdS
Nu zijn wij als Amsterdammers natuurlijk altijd geneigd die richting op te kijken, dus wat er in Krommenie gebeurt heeft onze interesse nog niet gewekt. Maar in Wormerveer heb je bijvoorbeeld regelmatig een open podium voor muzikanten, waar we al eens zijn wezen kijken. En we waren vorige maand nog op het vermaarde Zaanfolk-festival.
Afgelopen zondag was het eindelijk weer een beetje relaxed weer, en mijn lief vond het wel weer eens tijd voor een uitje (de rest van onze tijd brengen we vooral etend, seksend en netflixend door, wat ook heel lekker en gezellig is, maar wel een beetje bedompt op den duur). Op naar de jaarlijkse markt in Zaanse Schans dus. Toerist in eigen land uithangen, why not. En lekker kneuterig ook, we hadden geen hoge verwachtingen en dan word je dus ook niet teleurgesteld. Ook fijn; met de trein ben je er zo en heb je geen gedoe met parkeren.
We kwamen terecht op een rommelmarkt van epische proporties. Nou ja, voor zo’n klein dorp dan. De dorpen in dit snoer lijken allemaal gekenmerkt te zijn door heeeeeele lange straten (Dorpsstraat Assendelft blijkt 7 kilometer!), en op zo’n straat stond deze markt. Het aanbod was drie keer niks, maar de sfeer was wel erg leuk.
Zo stuitten we op een twee-mansformatie – herstel; twee-vrouwsformatie – die met een gitaar en een drumstel korte optredens gaf. Uitgedost in prachtige petticoatjurken, met tweestemmige zang en gezellige nummertjes waar het wandelend publiek massaal voor bleef staan. En blijkbaar van alle markten thuis, want toen een kindje in wandelstoel tot vlak voor de dames werd gerold, kwam er spontaan een heel kinderrepertoire uit. Tot groot genoegen van het toekijkende publiek (ik was niet snel genoeg met filmen, dit is het staartje).
Ook de omgeving was de moeite waard, nah ja, het is dan ook de Zaanse Schans. Pittoreske huisjes, een beeldentuin (wel vrij afzichtelijk, maar juist daarom geinig), tentoonstellingen hier en daar en vooral veel interessante middenstand, die ook dankbaar gebruik maakte van de hele happening. Daar kunnen ze in Amsterdam nog een puntje aan zuigen, met de eenheidsworst die we aldaar voorgeschoteld krijgen.
Na een genoeglijke, maar lange wandeling (na de heenweg moest je dezelfde weg weer terug natuurlijk), waren we wel weer toe aan ons bed, een lekkere maaltijd en Netflix. Zo kwam een kneuterige middag ook weer aan een kneuterig eind.
Bron: Eigen foto’s KvdS
