Even checken. Waar is ie, wáár is ie…
bron: pixabay
Ik woel me suf. Een typische handtas: modelletje zwart gat. Ik graaf nog dieper. Met gevaar voor eigen leven: het ding vreet werkelijk alles op. Borstel, zakje met EHBO-prut, make-up-spul, grote portemonnee, iets kleinere portemonnee, brillenetui nummer één (voor brillen), brillenetui nummer twee (voor de reservebatterijen en -lenzen), kauwgumpjes, tictacs, paspoort, tandenstokers, noodsetje (deo, muggenspul, mondspray), pepperspray, bankstel, zakdoekjes, zakmes. Alles moet moven. Uit de weg.
Waar is ie nou…
Ik sta met mijn karretje midden in het gangpad van de Lidl en kan geen stap meer verzetten. Waar ís dat ding? Lichte hyperventilatie. Hij is er niet! Weg! Nergens te vinden. Zal in de auto wel uit mijn zak gegleden zijn. Dat móét haast wel.
Ik hou het niet meer uit, laat het karretje met drie – niet bederfelijke – artikelen in het gangpad achter en draaf naar buiten. Mijn slapen kloppen.
In de auto zie ik ‘m ook niet. Niet op of onder de stoel, niet in de stoelspleet (waar ik wel een hoop kruimels, een pepermuntje en andere verdachte zaken voel), niet op de grond. Ik ga zitten en sluit mijn ogen en mompel voor me uit: “Kutterdekut, ik zal ‘m toch niet bij het ziekenhuis verloren hebben… in het trappenhuis had ik hem nog, dat weet ik zeker, want toen heb ik nog gebeld. Maar die sullige man bij de betaalautomaat in de parkeergarage, die stond wel verrekte dichtbij om me te helpen toen dat stomme apparaat mijn briefje van vijf niet wilde accepteren… oh nee, het zal toch niet, hè?”
M’n hart gaat nu te keer als dat van een kolibrie op kerosine. Ik stop met een zucht de sleutel in ’t contact. Dan maar terugrijden naar het ziekenhuis. Op hoop van zegen dat ze ‘m toch ergens gevonden hebben. Ik maak de gordel vast. Er glinstert iets in de kier bij de bijrijdersstoel. Daar, achter dat ding waarin je de gordel vastklikt. Mijn handen zijn te dik, ik kan er niet bij. Ik jump uit de auto en loop eromheen. Stoel naar voren en wurmen maar. At last!
Met tranen in de ogen zoen ik de telefoon. Mijn opluchting is tastbaar. Ik aai ‘m even en steek hem dan in mijn binnenzak. Rits dicht. Van mij.
Mijn hersenen, mijn leidraad, mijn agenda en notitieblok, mijn professionele camera, mijn personal organizer en -trainer, mijn bankmanager, mijn social life line, mijn maatje en entertainment-apparaat. Mijn tracker. Mijn allesweter. Mijn doorbriever.
Gossamme. Zo verknocht aan zo’n stom stuk privacy-dodende techniek. Ziek.
