Bron: Pixabay
Mijn eerste dansauditie in jaren. Na een half uur heb ik twee bloedblaren onder mijn voeten, die niet lang daarna ook nog opengaan en mijn ademhaling zit ergens rond mijn zevende chakra. Niks mijn leuke persoonlijkheid naar voren laten komen en scoren op de auditie. Ik word niet aangenomen en ben een paar uur met mijn neus op de feiten gedrukt: Ik ben niet in shape!!!! En ik ben toch echt nog te jong om mijn leeftijd als excuus te gebruiken.
Naar de sportschool dan maar en alles uitproberen. Gelukkig is er in Amsterdam genoeg om uit te proberen. Ik begin met hot yoga. Mijn eerste les sinds een jaar is toch weer even wennen. Ik word geconfronteerd met mezelf in mijn kleine topje en broekje en vraag me af hoe lang mijn strakke buik eigenlijk al weg is. Na afloop zegt de leraar: “Goed gedaan Annemarie! En nu veel drinken, lekker veel rosé! Dat vind je wel lekker, toch?” Zo dit was wel weer genoeg confrontatie.
Nu dus iets nieuws, calisthenics: Ondersteboven aan een klimrek hangen en ook nog je spieren trainen, kan niet beter! De eerste les is een succes. De tweede les heb ik een andere instructeur. Het blijkt een nogal ongeïnteresseerde kastanje te zijn die slechts één oefening op het klimrek kent en de rest van de oefeningen afdoet als: “Geen calisthenics”. Alleen schouders trainen vind ik toch iets teveel van het goede.
Dan maar paaldansen: De lerares draait, zwaait en zwiert elegant om de paal in haar korte broekje en dito topje. Ik ben vooral aan het worstelen met te gladde handen en kalk. De lerares geeft me veel complimentjes dus ik ben heel gemotiveerd. Totdat ik merk dat ik vooral met mezelf aan het vechten ben geweest en eigenlijk nog behoefte heb aan een uur hardlopen omdat ik mijn energie niet kwijt ben.
Kracht en flexibiliteit met doeken dan? Het begin van de les gaat prima, sterk en lenig ben ik nog wel. Maar dan heb ik mezelf met moeite ingedraaid in het doek en wil ik ook heel elegant weer terug draaien. Ik weet niet wat er gebeurt, maar ik heb het gevoel dat miljoenen kleine nageltjes keihard in mijn bovenbenen aan het prikken zijn. Het mag dan een doek zijn, maar echt zacht is het niet en elegant terugkomen bewaar ik voor de volgende les.
Tijd voor een lesje verstand op nul. Circuittraining ergens in de Jordaan. Zo op het eerste gezicht ziet de sportschool er niet zo bijzonder uit maar wat een mooie mensen hier! Shit, die blokjes heb ik nog niet. Het circuit is niet zo zwaar, de buikspiertraining aansluitend wel. Gelukkig zie ik iedereen om me heen valsspelen dus ik vraag me af hoe doeltreffend het echt is om zulke ingewikkelde oefeningen te doen in vijftien minuten. Dit viel mee, hoe zou crossfit zijn? Klinkt eng. Ik kom binnen in ‘de box’ en zie twee instructeurs zich uitsloven. Ze doen een, in mijn ogen, vrij eenvoudige rug-oefening maar ze zuchten en steunen alsof ze net vijfhonderd kilo met hun rug de lucht induwen. Het valt me op dat ze helemaal niet ademen als ze kracht zetten. Later begrijp ik dat ze dat doen om hun spieren op te pompen.
Al snel wordt mijn aandacht afgeleid door een eenwieler waar een andere instructeur mee aan het stoeien is. Yes! Iets wat ik nog nooit geprobeerd heb! De laatste tien minuten voordat de les begint ben ik met de fiets bezig. Er zijn maar liefst drie instructeurs en we krijgen twee oefeningen uitgelegd. Eén voor de benen en diezelfde rugoefening, die ik hen net zag doen. Na een half uur vraag ik of we ook nog iets anders gaan doen. Nee, het blijkt de bedoeling te zijn dat we een uur lang alleen maar deze twee oefeningen doen. De rugoefening is inderdaad niet zwaar, de beenoefening kun je zo zwaar maken als je wilt. Ik heb vooral blauwe plekken van de halter op mijn schouders. Zal ik mijn favoriete sport van het moment ooit nog vinden? Volgende week meer daarover.
