“Mam, zeg me NÚ even waar mijn ___ is?”

25 september 2017 door Lou Bartels

Druk aan het werk, ikke. Achter mijn bureau zit ik heftig te tikken.
Ineens doemt dochter voor mijn neus op.
“MAM! Ik ben mijn vulpen kwijt! Ik had hem gisteren nog en nu is ie weg! En ik heb ‘m nodig. Nu!”

Ze klinkt pissig. Alsof het mijn schuld is dat ze steeds haar spullen kwijt is. Alsof IK nu stante pede moet gaan zoeken.
“Ik heb ‘m niet gezien. Ik heb ‘m ook niet gebruikt. Hier ligt ie in ieder geval niet. Zoek zelf.”
Gefrustreerd stampt ze weg en knalt de woonkamerdeur dicht. Twee minuten later staat ze weer voor mijn bureau.
“Ik vind hem niet! Ik weet zeker dat ik hem gisteren nog had, die met die roze dop en die groene achterkant. En nu is ie weg. Ra ra, hoe kan dat. Hmm?”
“Ja goed, ik geef het toe. Ik heb die rotpen opgevroten, nou goed? Jemig, kan ík er wat aan doen dat jij je rotzooi overal neer flikkert en dan niks meer terugvindt? ZOEK! Hop, zoekzoekzoek…”
“Wat ben jij gemeen, zeg. JIJ hebt opgeruimd! JIJ moet die vulpen nu ook maar weer zoeken, want zó kan ik echt geen huiswerk maken. Met iedere andere pen schrijf ik lelijk.”
“Nou, dan schrijf je maar lelijk. Doei!”

bron: pixabay

Dergelijke conversaties heb ik regelmatig. Over verdwenen jassen (“Zó kan ik echt niet naar school!”), agenda’s (“Zó weet ik echt niet wat ik moet doen voor morgen!”), tandenborstels (“Zó kan ik echt geen tanden poetsen!”), draadloze computermuizen (“Zó kan ik echt niet minecraften en verlies ik álles wat ik opgebouwd heb!”), en mobieltjes (“Aaaargghh! Ik ga dóód!!”).
En elke keer eindigt het met: “JIJ hebt vast weer eens opgeruimd!” vergezeld van een extreem verwijtende blik.
En dat terwijl ik bijna nooit iets opruim. Of schoonmaak.
Ik heb het altijd gedaan. Ik stomme moeder.

De verdwenen jas lag nog in de bus. Ik belde de afdeling ‘gevonden voorwerpen’ en haalde het ding op.
De verdwenen agenda lag onder haar zitzak. Die vond ik toen ik haar kamer daadwerkelijk maar eens op ging ruimen.
De tandenborstel lag tussen de Donald Ducks naast de badkuip, waarin ze de avond ervoor tijdens het poedelen haar tanden gepoetst had.
Het mobieltje zat in haar kontzak. Die vond ze zelf terug tijdens de toiletgang. Net op tijd.

Oh, en de vulpen? Die lag in de rommella in de keuken. Zoon viste het ding er na het avondeten met een schuldbewust gezicht uit. Hij had ‘even’ meer plek op de – twee meter lange – keukentafel nodig gehad (om te gamen) en had daarom zelf maar ‘een paar dingen uit de weg geruimd’.
“Sorry sis, ik dacht er nu net pas weer aan dat ik hem daarin gestopt had.”

En wie zegt er sorry tegen mij? Juist. Niemand. Want mama is altijd schuld.