Vreemdganger pas op. Voor je het weet, hang je! Zaterdag las ik op site van de NOS over het bestaan van de site Whose boyfriend is this. De NOS heeft besloten om een nieuwe weg in te slaan lijkt het. Naast het berichten over de break-up van Enzo vonden ze ook deze site de moeite waard om een artikel én een video aan te wijden. En met succes, getuige het gestaag oplopende ledenaantal van de site op dezelfde dag:
Whose boyfriend is this was eerst een besloten Facebookgroep met 20.000 leden en is recent overgegaan naar een site. Uit veiligheidsoverwegingen. De Facebookgroep en de site hebben hetzelfde uitgangspunt: Vrouwen de mogelijkheid bieden om te achterhalen of hun (potentiële) partner wel te vertrouwen is. Daarnaast gebruiken bedrogen vrouwen de site om anderen te waarschuwen voor onbetrouwbare mannen. Niet iedereen stelde dit op prijs en nadat diverse vrouwen werden bedreigd, koos het beheer voor overgang naar de site.
De NOS zet in hun artikel vraagtekens bij het al dan niet legaal zijn van de acties die deze, in mijn ogen paranoïde, vrouwen ondernemen. Heel eerlijk gezegd vroeg ik me ook af hoe legaal dit is. De mannen van wie hun foto’s geplaatst worden, worden van alles en nog wat beschuldigd en uitgescholden met benamingen waarvoor ik een woordenboek nodig had. Een straatwoordenboek wel te verstaan. MaPangPang jonge en Kaolo boy horen niet helemaal bij mijn dagelijks vocabulaire, zullen we maar zeggen.
Nu is het natuurlijk hartstikke not done om hier een cultureel dingetje van te maken, maar ik ben bang dat ik er bijna niet aan ontkom. Ik heb een tijdje in Mexico gewoond, waar het me om te beginnen opviel dat de meeste Mexicanen vreemd gingen bij het leven en daar nog trots op waren ook. Daarnaast verbaasde ik me over de jaloerse vriendinnen, die dan vooral kwaad werden op de minnaressen van hun partners, in plaats van op de partner zelf. Ik ging zelden met vriendinnen stappen, want dat eindigde steevast in het bespioneren van hun partners. Dan nog liever met mijn vrienden en hun minnaressen op stap.
Doodvermoeiend lijkt het me, als je continu onzeker moet zijn over het feit of je partner je wel trouw is. Funest voor je relatie ook, al werd jaloers zijn in Mexico vooral uitgelegd als een teken dat je om de ander geeft. In Nederland zijn vast ook jaloerse vrouwen, maar ik was altijd in de veronderstelling dat we hier meer leefden bij het principe ‘onschuldig tot het tegendeel bewezen is’. En ook niet fanatiek op zoek gaan naar die bewijzen in de tussentijd.
Deze site geeft echter heel wat anders aan. Nu is het wel zo dat ik er na even scrollen – ja, ik móést wel lid worden om te kijken of er écht vrouwen bestaan die zo ver gaan – achter kwam, dat 90% van de foto’s die gepost worden, foto’s zijn van Antillianen, een iets kleiner aantal Marokkanen en een verdwaalde Italiaan. De zwaar getatoeëerde Sjonnies zijn zwaar in de minderheid. Zouden deze culturen lijken op de Mexicaanse cultuur? Dat zou al veel verklaren. Of zou het alleen met het netwerk van de oprichtster te maken hebben en melden de oerhollandse vrouwen zich op dit moment, na het lezen van het NOS artikel, ook massaal aan?
Hoe dan ook, als je zo aan je – potentiële – partner twijfelt dat je zijn foto op deze site zet, moet je dan niet gewoon een eind aan je relatie maken of er helemaal niet aan beginnen? Als ik één van die gasten zou zijn en erachter zou komen dat mijn foto op die site staat, zou dat voldoende reden zijn om definitief afscheid te nemen van mijn vriendin.
Mijn advies? Ga wat meer uit van jullie intuïtie, dames! Je druk maken kan altijd nog, als écht blijkt dat er wat mis is. En het principe If it looks like a duck, swims likea duck, and quacks like a duck, then it probably is a duck” is best een goeie. De term fuckboys had ik ook nog nooit gehoord, maar echt, als ik die foto’s zie… If it looks like a fuckboy, quacks like a fuckboy, than it probably is….” Juist ja.
Bron: pixabay.com (+ eigen bewerking)
