Aangezien mijn ouders vlak bij mij in de buurt wonen en al op leeftijd zijn, vieren we kerst elk jaar weer bij mij. Mijn ouders, mijn broer en zus met aanhang en mijn eigen gezin. Dat zorgt ervoor dat mijn kleine huis met de kerst altijd stampvol is. Wel gezellig, maar dit jaar, na alle doorstane liefdesellende, heb ik er absoluut geen zin in. Ten eerste duurt dat hele kerstgedoe ook weer meteen twee dagen, want alles blijft slapen, kerstontbijtbuffet incluis. En ten tweede sta ik op eerste kerstdag dan weer een eeuwigheid in de keuken, ook al kom ik als topkok nooit verder dan het geijkte “gourmetten”.
Want voor mij geen standaard gourmetschotels. Nee, ik maak een hoop bijzondere gerechtjes en sausjes om de pijn van het feit dat mijn gasten hun eten zelf moeten bakken een beetje te verzachten. Ik kan niet anders; zo moet het. Voor de geur in de woonkamer maakt mijn uitsloverij echter maar weinig verschil. Bij de gedachte aan die stank en de troep, aan alle voorbereidingen en de ellenlange boodschappenlijstjes moet ik de neiging onderdrukken de kerstboom niet direct al op de brandstapel te gooien en vandaag nog te gaan leven alsof 2024 allang begonnen is.
Kan ik niet gewoon spontaan in winterslaap vallen? Mijn voorstel van een paar weken geleden om dit keer maar eens buiten de deur te gaan eten werd meteen weggewuifd. “Zo ongezellig…” En “Thuis is het zo leuk met elkaar!” Maar dat ’thuis’ is altijd mijn thuis en daar heb ik nu zó geen zin in…
Ik zucht nog een keer diep van mijn eigen negatieve gedachten en besluit actie te ondernemen. Niet klagen, maar (over)dragen, toch?
Aangezien mijn broer en zus bij het onderwerp “komende kerst” meestal (altijd dus) niet thuis geven, verzin ik een list. Terwijl ik druk op mijn scherm aan het knippen en plakken ben, wordt mijn stemming met de minuut beter. Met een grote grijns staar ik naar het resultaat. Ik kijk naar de vrolijke gezichten van mijn zus, zwager en nichtje in een idyllisch winterwonderlandschap en kleed het geheel nog even af met wat extra sneeuwvlokjes om de tekst.
Nu nog even verzenden.
Waar is familieapp?
Scroll, scroll, daar!
Click! Bericht verzonden.
Nu nog even de buit binnenhalen.
Snel reageer ik er meteen op mijn eigen posting: “Oh, wat leuk!!!” en typ daarna driftig dat ik de ‘uitnodiging’ van mijn zusje om dit jaar met z’n allen de kerst bij haar te vieren, heel graag aanvaard. Want zó leuk!
Tevreden leun ik achterover. Twee seconden later gaat de telefoon al over. Daar zal je haar hebben.
“Kutwijf,” is het enige wat ik versta tussen haar lachsalvo’s door. Gevolgd door de meest onzinnige redenen waarom het bij haar juist niet kan. Broer en schoonzus reageren (slim bekeken) nergens op. Moeder heeft er al hartjes onder gepost en mij tot chauffeur gebombardeerd. Ik zet mijn zusje maar even op handsfree.
“Gatver Eef, je weet dat ik dat haat!! Ik ben daar niet goed in. In drukte niet. In logeetjes niet. Jij vindt dat altijd leuk. Jij hebt altijd logeetjes en een huis vol. Ikke niet. Verschrikkelijk!”
“Dat is dan hartstikke pech,” zeg ik rustig, “want IK heb er dit jaar geen zin in. Dus is het dit, of we vieren het niet.”
Ik roep er meteen achteraan dat er nét een telefoontje van mijn werk binnenkomt en wens haar lachend succes met de voorbereidingen. Ze sluit af waarmee ze begon. Ik ben een kutwijf. Prima. Ik vind mijn actie helemaal geweldig en ben zeer ingenomen met mijzelf. De boodschap is in ieder geval duidelijk en ik ben heel benieuwd waar ze mee komt.
Een uur later appt schoonzus: “Oh leuk! Wij komen ook!! 😍”
Tuurlijk, die negeert de grap vakkundig. Zou ik ook doen.
Of de hond ook mee mag? “Altijd,” app ik schijnheilig terug. The more, the merrier.
Weer een uur later lees ik haar response. We worden verwacht bij restaurant huppeldepup. Oja, en om pa en ma tegemoet te komen, zit het restaurant praktisch bij hen om de hoek, dus slapen doen we gezellig bij Eef. En ja, de hond mag uiteraard mee. Ik lees het allemaal met een brede grijns en in volle tevredenheid. Geen halve verbouwing om iedereen aan tafel te krijgen. Geen stapels boodschappen en voorbereidingen en toch gezelligheid. En dat ontbijtbuffetje bij mij thuis lukt me nog wel. Komt u maar door met die kerst. Eindelijk kijk ik er weer naar uit!
Bron: Pixabay.com 1088248
