Als we een poosje, dicht tegen elkaar aan, verzonken zijn in The Proposal (Netflix, hè), valt het me pas op hoe innig we verstrengeld zijn. Hoelang zitten we al zo te ‘handjevrijen’? Ik kijk met een schuin oog naar hoe zijn vingers mijn hand en pols liefkozen en vraag dan gekscherend of het normaal gedrag is voor besties om er zo bij te zitten. Een tikkeltje schuldbewust kijkt hij me even met een verlegen glimlach aan, maar kust me dan plots vol overgave. Ik ga er volledig in op. Pas na een poos, als ik zijn hand onder mijn trui voel gaan, kom ik weer bij zinnen.
Meteen neem ik wat afstand en vraag ik hem om een tweede kop thee. Om weer wat bloed in mijn benen te krijgen, volg ik hem naar de keuken, waar ik meteen weer met mijn kont op het aanrecht beland. Vol passie gaan we door waarmee we op de bank geëindigd zijn. Als onze beide truien op de grond zijn beland en ik zijn warme naakte bovenlijf tegen mijn borsten voel en de keiharde spieren van zijn rug onder mijn handen, maan ik mezelf terug op aarde te komen.
“Stef,” begin ik, “ik weet niet wat we hebben of niet hebben en eigenlijk wil ik alleen maar vrienden zijn, maar dat lukt ons blijkbaar niet, dus kan ik me vinden me wel vinden in ‘zoenbesties’ of hoe je het ook noemen wilt, maar verder dan dat wil ik écht niet gaan. Ik heb het gevoel dat ik me halsoverkop in iets stort en ik wil niet dat jij een rebound bent na Jack. En ik voel me iets te goed om je zoveelste friend with benefits te zijn. Ik hoop dat je dat begrijpt…”
Stef is begripvol en zegt nooit iets te zullen doen wat ik niet wil.
“Oké,” zeg ik lachend, “dan maar ‘zoenbesties’ voor life, want je zoent wel echt heel lekker.”
Stef zegt lachend dat hij, ondanks dat het soms moeilijk zal zijn, zich braaf zal houden aan die regel.
Als ik na het eten van de lasagne, die overigens zowaar in de smaak viel, weer in mijn auto stap, laat ik de hele middag nog eens even aan me voorbij gaan. Ik word meteen onrustig. In lichte paniek bel ik José en vertel haar het hele verhaal in geuren en kleuren.
“Ja maar, Jos,” protesteer ik op haar enthousiasme, als een vent voorstelt om The Proposal, een film die ik als wijf al veertig keer gezien heb en uiteraard geweldig vind, te kijken, dan is dat toch alarmfase twee?!? Welke vent wil nu een romantische comedy kijken? Dat doet hij overduidelijk voor mij, dat kan toch niet anders?”
José vindt dat ik overdrijf. Volgens haar moet ik de optie dat ik nu misschien toch eindelijk die ware heb gevonden, niet zomaar aan de kant moet schuiven. De hoop op ‘de ware’ heb ik echter jaren geleden al opgegeven en na Jack is dat gevoel zelfs uitgegroeid tot “elke vent is een klootviool”. Buiten dit alles weet José ook niets van Stef z’n voorgaande leven. Ik wel. En dus weet ik niet of het nu heel lief bedoeld is, of slechts een tactiek om mij in bed te krijgen.
“Ik moet echt meer daten, Jos,” besluit ik mijn relaas.
“Ja, maar jij wijst altijd alles en iedereen af. Pak die bucketlist 2024 erbij, wees brutaal en vraag zelf gewoon een leuke vent mee uit!” Daar heeft José wel een punt, maar zelf een man mee uit vragen? Daarvoor is mijn trots te groot en mijn lef te klein.
Als ik die zondagavond nog even met mijn dochters een snelle kop thee drink bij mijn ouders, raak ik ook daar meteen gefrustreerd. Of ik inmiddels alweer iemand heb leren kennen? En tegen mijn dochters: “Ik hoop echt dat jullie moeder een keer een echt leuke man treft, maar helaas trekt ze altijd de verkeerden aan.” Bedankt pap, ik weet het. Ik laat deze reactie dan ook met een zucht aan mij voorbijgaan. Maar dan komt mijn moeder weer met haar perfecte kandidaat op de proppen: “Arie!” Arie is de vrijgezelle neef van Melinda; de dochter van mijn moeders vriendin. “Dát is nou een keurige en zeer fortuinlijke man die al een poos op zoek is naar een fijne vrouw. Echt wat voor jou!”
“Nee mam, die keurige man is drie keer niks voor mij.” Gelukkig beaamt mijn vader dat ook, maar die vindt sowieso nooit iemand goed genoeg. Dat deze “keurige” man me al eerder heeft benaderd, omdat mijn moeder hem volgens mij gewoon, zonder enig overleg, mijn mobiele nummer heeft gegeven, vertel ik er maar niet bij. Die viezerd appte binnen vijf minuten dat hij zijn opgewonden lid in handen had.
En dus accepteer ik het antwoord dat ik veel te kieskeurig ben maar gewoon zonder tegenspraak, evenals de “je kunt er aan elke vinger tien krijgen” riedel die ze al dertig jaar roept. Ze vergeet daarbij gemakshalve even dat ik geen twintig meer ben.
Blij dat ik weer thuis ben, maar in volkomen labiele toestand, open ik, voordat ik ga slapen, nog even mijn datingapp op zoek naar potentiële Mr. Rights die mij naar rechts hebben geswiped. Ik moet en zal nog een andere date hebben. Stef is en blijft een dikke, vette rode vlag!
