Minder mij

9 februari 2016 door Zuster Klivia

Sinds een week of vijf ben ik geheel volgens de regels van het huidige hip-zijn mijn koolhydraten aan het tellen. Niet omdat ik net als het gros van Nederland koolhydraten ineens beschouw als vergif en/of plotsklaps zelfbenoemd glutenintolerant ben. Nee, ik probeer gewoon een kilo of 7-8 af te vallen.

Ik was mijn behoorlijk uitgedijde lijf meer dan zat en ik besliste, voor we weer op vakantie gaan, mijzelf ernstig afgeslankt te hebben. Ik heb er geen zin in straks daar aan de Franse kust, naakt in de branding, als een soort aangespoelde potvis me niet heel erg aantrekkelijk te gaan staan voelen.

Ik liep er al een paar maanden mee rond hoor, met deze plannen. Maar afvallen is net als stoppen met roken een heel proces. Je moet er klaar voor zijn. Anders kun je net zo goed niet beginnen. Is mijn -helaas- inmiddels ruime ervaring.

Ineens was het zover. Er moest minder mij komen. Ik was mij zat. Spuugzat. Teennagels lakken was in het afgelopen half jaar ondoenlijk geworden, mijn buik zat zwaar in de weg. Als het warm was en ik met blote benen in een jurkje liep, schuurden mijn dijen tegen elkaar, soms tot brandwondjes aan toe. Ik droeg uit pure noodzaak wielrenbroekjes onder mijn kleding. Mijn bovenarmen vertoonden iets dat verdacht veel leek op cellulitis. Pure horror.

Ik had in mijn beleving echt niet overdreven gesnoept of rare dingen gedaan, maar in de afgelopen 6 jaar dat ik mijn echtgenoot ken, heb ik toch duidelijk “iets” teveel gewijnt en gesnackt en gefeest, als je van 74 kilo naar ruim 86 gegroeid bent.

Oké. Terug naar het dieet:

Ik heb een account gemaakt op de website van het voedingscentrum en alles dat er naar binnen gaat, wordt minutieus genoteerd en geteld. Ik ben niet idioot streng, ik wil zo elke dag rond de 1500 calorieën uitkomen en mijn koolhydraten tot 70 gram per dag te beperken. Ik heb geen haast. De deadline is eind juli. Moet lukken zo.

Ik vind het met vlagen best pittig.

Vooral in het weekend. Vooral omdat ik een man heb die stiekem een soort “feeder” is. Eentje die mij het liefste volgiet met wijn en mij tijdens mijn ontbijt van zelfgemaakte lijnzaadcrackers en suikervrije jam probeert te verleiden tot chocoladepasta.

Hij zegt dat hij me dikker net zo leuk en lief vindt. Hij zegt dat hij dat lijnen prima vindt, maar ik moet wél gezond bezig blijven en niet overdrijven. Dat ik met mijn BMI tegen de obesitasgrens aanzit en daardoor meer kans op hart- en vaatziekten heb, zegt ‘m niks. Vrouwen zijn niet gezellig als ze tegenover je in een bord sla zitten te prikken, is zijn weerwoord.

Het gaat overigens prima, ik houd keurig stand en ben niet te verleiden tot zondigen. Ik bijt me als een Terriër vast in dit dieet.

Alleen de kou is naar. Die is het vervelendste aan lijnen. Mijn handen en tepels zijn regelmatig blauw en ik slaap met een trui aan én een extra dekbedje. Zó verkleumd ben ik soms.

Goed.

Nog vijf kilo te gaan.

Op naar teennagels lakken zonder naar adem te moeten happen.