Bron: pixabay
Maar hoe ging het nou verder?
Klazien uut Zalk bleek een vrouw van ongeveer mijn leeftijd. Ze had diverse opleidingen gevolgd op analytisch gebied. De basis was dus iemand die van bewijzen hield, van cijfertjes en staatjes. Hoera!
Ze was niet iemand die mij ging vertellen dat die godvergeten pijn die ik af en toe in mijn heup heb en die komt van een scheurtje in het kraakbeen, eigenlijk veroorzaakt wordt door negatieve emoties die gaan kristalliseren in mijn gewrichten. Ze was ook niet iemand die dode mensen ziet, noch iemand mij ging vertellen dat ze mij kende uit een vorig leven of met dieren kon praten.
Als ze dát had gedaan, was ik in rengalop weer haar kantoor uitgegaan. Dat had ik mezelf al beloofd.
De eerste indruk, toen ik eenmaal aan haar bureau zat, was even wat minder. Er stonden vier ernstig stervende orchideeën in de vensterbank. Bij iemand die zoveel affiniteit heeft met het plantaardige, kwam dat enigszins typisch op me over. De koffie die ik kreeg was Senseo. Ook een minpuntje ;-)
Flauwekul: ze bleek heel aardig en ze had humor. Ze gaf me groot gelijk toen ik vertelde dat ik zo nu en dan een diclofenacje slikte, of een bruis-brufennetje wegspoelde als ik pijn had. Ik werd niet meteen terechtgewezen. Ze adviseerde me geen linke druppels. Ze zag mijn heup als een puur mechanisch “mankement” en liet het onderwerp verder rusten.
Ze vroeg me wel de hemd van het lijf. Alles is aan bod gekomen; mijn jeugd, mijn ontlastingspatroon, mijn relatie, mijn werk, of ik kon benoemen hoe ik dacht dat andere mensen mij zagen, of ik kouwelijk ben, of juist niet. De Spaanse inquisitie was er niks bij.
Ik vertelde haar hoe ik de woede en de irritatie ervaar als “het” weer zover is. Ik legde haar uit dat er zelfs geluiden zijn waar ik niet goed tegen kan, die zó enorm heftig binnenkomen dat ik wel zou willen slaan. Dat het borrelt en bruist en dat ik voel dat mijn hart sneller gaat kloppen van boosheid.
Ze vertelde me dat ze begreep dat voor iemand die zo’n lieve uitstraling had en zo verzorgend overkwam als ik (gelukkig had ze tissues staan op haar bureau) en die eens per maand verandert en zo vol woede en agressiviteit en somberheid komt te zitten, buitengewoon lastig is. Ze begreep dat ik mijn stinkende best deed maar dat ik er echt niets aan kon doen als ik lelijk deed. Dat “het” sterker was dan ik.
Na een uur en een kwartier verliet ik het pand weer. Klazien zou me per post korreltjes sturen die ik eens per week moest gaan slikken. Ze wil me vlak na mijn eerstvolgende menstruatie weer zien. Mijn klachten moesten dan echt minstens voor tachtig procent over zijn. Was dat niet het geval, dan gingen we andere korrels proberen.
Wordt weer vervolgd…
