Slimme jongen, die meneer Kruidvat

10 oktober 2018 door Yone

Vanuit een rolstoel ziet de wereld er anders uit dan lopend. Zo heb ik bijvoorbeeld uitstekend zicht op de achterwerken van de meeste mensen, wat mijn afschuw voor leggings heeft vergroot. 

Maar ook los van uiterlijke kenmerken leer je mensen anders kennen. Zo zijn veel mensen behulpzamer dan ik altijd dacht. Ik krijg tegenwoordig gevraagd en ongevraagd hulp. Vaak is dat fijn, bijvoorbeeld wanneer je weer eens vast hangt op een veel te hoge stoep. Soms ook is het verschrikkelijk irritant, wanneer er bijvoorbeeld domweg niet geluisterd wordt, wanneer je aangeeft géén hulp nodig te hebben. Er zijn mensen die denken dat tegelijk met je benen, je hoofd er ook mee is opgehouden.

In veel situaties probeer ik mezelf eraan te herinneren dat het voor mensen zonder beperking moeilijk is om zich in te leven in mensen die daar wél mee te maken hebben, zeker als die niet lijfelijk aanwezig zijn.  Bijvoorbeeld op momenten dat iemand met de auto een oprit van de stoep of een andere doorgang blokkeert, zodat er voor de minder valide medemens geen doorkomen aan is. Heel eerlijk gezegd denk ik dat ik dat soort dingen niet zo lang geleden ongemerkt ook deed.

Maar er zijn ook situaties waar ik minder begrip voor op kan brengen. Zo wilde ik van de week bij ons naar de dijk rollen en stond er midden op het wandelpad een busje van een hoveniersbedrijf en achter het busje een aggregaat. Lopend kon je je daar nog nét langs wurmen, maar met de rolstoel moest ik dus door het met hondendrollen bezaaide gras in een schuine berm. Niet te doen.

Toen ik er – vraag me niet hoe – voorbij was, gaf ik aan dat het fijn zou zijn als zij hun bus deels in het gras zouden zetten. Hondenpoep aan het wiel waar je met je handen langskomt is toch nét wat viezer dan aan het wiel van je bus, lijkt me. Er kwam nauwelijks reactie en wat er kwam was niet vriendelijk. Toen ik ze even later in de richting van de bus zag lopen dacht ik tóch even dat ze hem gingen verplaatsen, maar helaas bleek hun lunch belangrijker te zijn. Lang kon ik me er echter niet over opwinden. Iets met mannen en eten.

Bron: eigen foto (YdL)

Degene die me het meest verrast heeft sinds ik in een rolstoel zit, is Kruidvat. Meneer Kruidvat (kan ook een ‘zij’ of een ‘het’ zijn, maar in mijn hoofd is het een ‘hij’, sorry) probeert namelijk invaliden te slim af te zijn. De keten staat volgens mij algemeen bekend om zijn chaos en ontoegankelijkheid, maar het filiaal aan het Van Eesterenplein in Dordrecht draait denk ik een pilot om voorgoed van die lastige rollers af te komen. Gezien het feit dat de winkel vlak voor een flat met 55+ woningen staat, is dat ook logisch: Veel te veel mensen in scootmobielen, rolstoelen en met rollators over de vloer, die ruimte innemen en té veel tijd van het schaarse personeel vragen.

Ik heb nog nooit een echt toegankelijk Kruidvat filiaal gezien… https://t.co/GLWWtxEuVy

— WheelieNick (@WheelieNick) September 5, 2018

Het duurde even, maar ik heb zijn tactiek door. In het middelste pad van de winkel staan ijzeren manden. Aan de ene kant kon je er tot voor kort lopend nauwelijks door en aan de andere kant ging rollen nog net. Daar hebben ze een oplossing op gevonden. Een tactische verschuiving van de manden naar het midden zorgt er  sinds een week of twee voor dat je er aan beide kanten niet meer rollend langs komt. En in het rechter pad, waar rollers nog ruimte genoeg hadden, staan sinds kort displays. Medewerkers wijzen je daar ook fijntjes op: “Daar kunt u niet door hoor, mevrouw.” En lopen dan snel tot nét achter de obstakels.

Fuck de rollende medemens! Gelukkig voor mij was het pad richting de medicijnen nog wél redelijk toegankelijk: tegelijk de enige reden dat ik dit chaotische krot met enige regelmaat betreed (binnenrijd), een andere drogist is namelijk niet in de buurt. Maar ook daar heeft hij een oplossing voor gevonden. Vandaag stond in de doorgang naar dát pad namelijk een steekwagen, waardoor ik vastliep en er een display omver ging. De jongen achter de kassa stond er bij en keek ernaar. 

Bron: Eigen foto YdL

Toen ik me omdraaide om onverrichter zake huiswaarts te keren, zag ik dat ze nog een extra zekerheid ingebouwd hebben. Een aantal weken geleden heb ik aangegeven dat het pakpapier dat voor de kassa staat, de pinautomaat onbereikbaar maakt voor rollers.

Dat pakpapier stond er vandaag nog steeds. Maar pas nú besefte ik dat dat papier daar bewust geplaatst is. Als je niet afkunt rekenen, hoef je immers ook de winkel niet in! Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb… Slimme jongen, die meneer Kruidvat!