Er is altijd zo’n moment op een feestje. Je kent het wel: het moment waarop je jezelf ineens van bovenaf lijkt te observeren. Je zit daar, met je glas in de hand, glimlachend maar zwijgend, terwijl om je heen de mensen praten over wijn, vakanties, kinderen, carrières, en hoe “idioot het toch allemaal is met die huizenprijzen.” En jij denkt: Hoe ben ik hier nu in godsnaam weer beland?
Ik bedoel, het begint doorgaans nog best oké. Met een klein groepje op stap gaan? Hartstikke leuk. Gezellig zelfs. Uit eten met drie anderen? Graag. Maar vier is toch wel redelijk de max; vijf is al een risicogebied. Maar dan ineens dijt het partijtje onverwacht uit. Ooms, vage vrienden, collega’s van iemand die je niet kent, mensen-met-honden-die-ook-meekomen, en voor je het weet ben je de stille in de ronde. De mystery guest. De mensversie van een kamerplant.
En dan krijg je van die goedbedoelde opmerkingen. “Gaat het wel?” “Je bent zo stil.”
Ja, ik ben stil. Omdat ik niet weet wat ik moet zeggen over je citytrip naar Porto met je partner met glutenintolerantie. Omdat ik geen behoefte heb om mijn mening over airfryers in groepsverband te ventileren. Omdat ik, als ik heel eerlijk ben, liever met de kat op de bank had gezeten om een documentaire te kijken over de geschiedenis van de paperclip.
Vroeger dacht ik best vaak dat er iets mis met me was. Je hoort immers overal en altijd sociaal te zijn. Spontaan! Meedoen! Netwerken! Maar wat nou als ik mijn netwerk gewoon wil vervangen door een goed wifi-signaal, een grote kop thee en een stuk chocola? Dat moet toch ook mogen?
Ik ontdekte laatst, tot mijn grote opluchting, dat ik niet alleen ben. Er bestaat een hele categorie mensen zoals ik. Wij zijn de observeerders. De luisteraars. De mensen die pas een anekdote vertellen als er iemand echt geïnteresseerd kijkt en niet net zelf alweer ademhaalt om iets verontschuldigends over zijn Tesla te zeggen. Die categorie mensen heet ‘otrovert‘. Niet introvert, niet extrovert, maar otrovert. Jawel.
Otroverten zijn niet asociaal. Die zijn gewoon selectief sociaal. Net als een kat. Ze komen pas uit de hoek als het rustig is. In een veilige omgeving, met iemand die écht met aandacht luistert. Of als er taart is, natuurlijk.
Het mooie is: wij otroverten zien alles. Wij weten exact wie stiekem de partner van een vriendin niet kan uitstaan. Wie de chipszak strategisch bij zich houdt. Wie zichzelf drie keer corrigeert, om vervolgens alsnog toch maar niet helemáál te eerlijk te zijn. Wij analyseren, registreren, filteren. Wij zijn de menselijke antennes van het gezelschap. De stille kracht.
(Nou ja, oké, ‘kracht’ is misschien wat overdreven. Misschien toch eerder de achtergrondmuziek in een wachtruimte: niemand luistert echt, maar het zou raar zijn als ik er niet was.)
Dus nee, ik “doe niet mee” met de groepsdans der socialiteit. Ik heb geen zin om met tien anderen in koor te roepen hoe lekker de tapas zijn. Maar als je me even rustig laat gaan, als je me geen vragen stelt die beginnen met “en wat doe jíj eigenlijk?”, dan zou het zomaar kunnen dat ik iets zeg. Dat ik ineens uit de hoek kom met een of andere maffe opmerking. Meestal is dat dan iets geks, maar dat mag niet deren.
En zeg ik alsnog niks, dan ben ik dus gewoon de stille in de ronde. Degene die stoïcijns taart eet en observeert. Tenslotte moet er toch één iemand gewoon luisteren, nietwaar?
bron: Creatie van ChatGPT (AI in opdracht)
