Ik ben gek op eten. Vooral op zoete zaken. Dat zie je dan ook aan mij, ik kan het niet ontkennen.
Ik ben óók gek op regenbogen. Die zijn over het algemeen minder dikmakend, waar ik heel blij mee ben.
Nu komt er een overenthousiaste heks namens Gemma, die even laat zien hoe je een regenboogcake in een kopje propt. Kijk maar:
En nu ben ik kwaad op Gemma. Hoe kan ze me dit aandoen? Samen met de Nigella’s van deze wereld schildert ze vol overgave, hoe makkelijk het is om de grootste verleidingen in no time op tafel te toveren. Ze moesten eens weten hoe hard dit is. En dan komt Gemma ineens met een mug cake als deze op de proppen, waarvan ze wéét dat ik ze niet kan weerstaan, al was het maar om de eenvoud ervan.
Maar: het kan altijd nóg erger, natuurlijk. In vergelijking met een aandoenlijk drietal British cook boys is Gemma een ware prutser, met haar simpele kleurtjes die niet eens regenboogvolgorde hebben. Ik ontdekte de flashy bakmannen op joetjoep (“Stir it like a man!” <- Aah! Discriminatie!). Pure martelarij voor een regenboogfreak als ik. Gelukkig maakten ze het – typisch voor zulke attente mannen – dermate gecompliceerd, dat het voor een simpele vrouw (moi) sowieso niet te doen is.
Ze hebben weliswaar nog getracht om het een beetje goed te maken met (regenboog)saladerecepten en een koelkast met een op regenboogkleuren gesorteerde inhoud (op het einde), maar het kwaad was al geschied. Ik heb het filmpje dus maar op 2’24” stopgezet en me keihard geconcentreerd op die onschuldig kijkende blauwe ogen. Daar word je, vooralsnog tenminste, tenminste niet dik van.
In de Bagel Store in Brooklyn kunnen ze er ook wat van: Rainbow Bagels! Ja, echt! Compleet met confetti cream cheese. Als je zo’n ding voor je ontbijt eet, knallen je vullingen eruit terwijl je met Marty Feldman-ogen naar je werk stuitert, but who cares. Werkelijk, zo’n regenboog moet ik ooit een keer verinnerlijkt hebben, al moet ik ervoor naar The Big Apple kruipen. Ach, kijk nou…
De ware horror kwam pas onlangs voorbij toen ik de regenbooghartjeskoekjes van Eugenie onder ogen kreeg. Ik was meteen smoorverliefd. Helaas niet op Eugenie, maar op de pure perfectie van dat regenbooghartje in delicieus koekjesdeeg:
Ik heb de video wel zestien keer gekeken. Toen heb ik uit pure wanhoop mijn laptop dichtgeklapt, mijn oven opgeblazen en de magnetron uit het raam gesodemieterd.
Ik ga pizza halen.
Regenboogpizza.
