Voetgevoelig

10 maart 2016 door Zuster Klivia

Bron: pixabay

Het voorjaar nadert.

Schijnt.

Dat betekent dat ik -hoezee!- binnenkort mijn volledige schoencollectie (ik ben gestopt met tellen bij vijfenzestig paar) moet gaan omwisselen. Laarzen naar boven en in Curverboxen, peeptoes en sandaaltjes naar beneden.

Maar dát betekent helaas dan wel weer een bezoekje aan de pedicure. Want met onverzorgde voeten in open schoenen? Brrrr.

Ik ga zo eens per half jaar. Méér dan genoeg.

Ik ben er namelijk echt niet dol op. Maar het is pure noodzaak. Voeten hebben aardig wat te verduren, en zeker als je graag en voornamelijk op hakken loopt en redelijk veel wandelt, zoals ik.

Veel mensen zorgen slecht voor hun voeten. Ik zie op mijn werk de meest afgrijselijke voeten voorbij komen. Bij het gros van de mensen lijkt het wel alsof de verzorging van hun lichaam ter hoogte van de enkels ophoudt.

Zo trok een week of wat geleden een man, bij wie ik een vaatonderzoek moest doen, zijn Rucanor slippers en sokken uit. Ik vroeg me nog af wie er nou in vredesnaam zo over straat gaat. Maar hij kon dus niet anders. Want zijn (overigens groene) teennagels staken zeker vijf centimeter uit.

Ik moest echt bijna kokhalzen.

Maar niet alleen oudere mannen zorgen voettechnisch slecht voor zichzelf. Zelfs de meest charmante vrouwen, strak in de lak, mooie, dure kleding, hebben vaak afschuwelijk verwaarloosde voeten met schimmelnagels, scheuren in de hielen en te lange teennagels. Ik snap dat dus niet. Is het nou zo’n moeite ook voor het uiteinde van je benen goed te zorgen?

Maar goed: terug naar mijn voeten.

Ik vind het vreselijk als iets of iemand, behalve ikzelf, aan mijn voeten zit. De pedicure is dan ook niet echt een uitje waar ik me op verheug. Ik laat nog liever een uitstrijkje maken.

Omdat ik zo voetgevoelig ben, slaap ik ook altijd met sokken aan. Ik kan niet tegen het gevoel van het hoeslaken tegen mijn naakte voeten. Al vallen de mussen dood van het dak, die sokken blijven aan. Naakt met bedsokken. Heel charmant. Ik heb er al heel wat commentaar op gekregen. Terecht ook.

Ook voetjevrijen is niet aan mij besteed. Maar het ergste was wel toen een ex in “de hitte van de strijd” mijn teen in zijn mond stopte. He’s lucky he’s still alive.

Mijn man heeft, voor hij mij leerde kennen, diverse cursussen voetzoolreflexmassage gedaan. Maar aan mijn voeten heeft hij in bijna zes jaar maar twee maal mogen zitten. Iedere andere vrouw zou een moord doen voor een man die voeten masseert. Ik niet. Ik vind het afgrijselijk, dat getrek en geduw en gefriemel. Het kippenvel (en dus niet het goede soort) staat dan echt op mijn rug.

Mensen die voetmassages ontspannend vinden, zijn in mijn optiek knettergek.

Ik ben -denk ik- nog meer ontspannen als ik in een sloot met krokodillen zou moeten zwemmen.