Het is vrijdagavond en schitterend weer. Ik loop met mijn minikoeltas met hapjes en twee flesjes spa blauw naar de ingang van het terrein. Ruben en Wendy wachten mij op. De rest van de groep heeft al een mooi plekje op het festivalterrein weten te bemachtigen. Ik draag mijn lange zomerjurk en voel me vrij en opgetogen. De vakantie heeft me goed gedaan. Als ik me samen met Ruben en Wendy bij de rest van de groep voeg, word ik uitbundig begroet en geknuffeld en gecomplimenteerd met mijn mooie bruine kleurtje.
Het is een gezellige avond. We zitten ongedwongen met elkaar in het gras, waarbij de meegebrachte koelboxen dienen als tafeltjes. Het verbaast me hoeveel iedereen heeft meegebracht. Van zakjes winegums tot complete kaasplanken, van flesjes ranja tot rode wijn. Niek heeft zelfs een paar stoeltjes meegebracht. Cas heeft een vriend meegenomen en stelt hem aan ons voor. Zijn naam is Etienne. Ik steek mijn hand uit en kijk in een paar olijke, grote blauwe ogen. Hij is net een halve kop groter dan ik en geeft me een brede glimlach. Ik herken meteen zijn accent en verwelkom hem dan ook als mede-buitenbeentje in deze club. Het feit dat we uit dezelfde streek komen, maakt dat er vrijwel automatisch een klik is. Etienne is een sportieve 50-plusser (inclusief sixpack) en bovengemiddeld knap. Type filmster. Eigenlijk had hij, om het perfecte plaatje te creëren, twaalf centimeter langer moeten zijn, zodat hij de 1,90m aan zou tikken.
Als ik later op de avond even alleen met Ruben aan de waterkant zit en uitkijk over de plas, vertelt hij over een zakendiner waar hij de volgende avond naartoe moet. Hij vertelt dat het een zeer decadent feestje is met uitsluitend prominenten. Als hij eraan toevoegt dat hij er tegenop ziet om er alleen naartoe te moeten, voel ik al welke richting het gesprek opgaat. Hij gaat mij meevragen. In mijn hoofd ben ik al druk bezig met het verzinnen van een smoes, want ik wil op geen enkele wijze de indruk wekken dat ik geïnteresseerd in hem ben, ook al heb ik dat meteen in het begin al duidelijk gemaakt. Hij heeft me immers al eerder mee uit eten gevraagd.
“Eva, ik wil niet dat je een verkeerde indruk krijgt van mijn intenties, want ik weet dat je geen enkele interesse hebt in mij en ik kan je daarom ook echt zien als uitsluitend een goede vriendin, maar ik zou je heel graag mee willen vragen. Ik ga bijna altijd alleen naar dit soort bijeenkomsten, omdat ik niemand in mijn omgeving met een gerust hart mee kan nemen, maar jij bent perfect. Je bent mooi, lief, grappig, intelligent en je straalt een bepaalde klasse uit en daarom vraag ik je toch.” Ruben bekijkt me met zijn pretogen en voegt eraan toe: “Maar eigenlijk wil ik ze gewoon de ogen uitsteken daar.” Ik schiet in de lach, maar ik voel me ook bijzonder opgelaten. Ik weet dat ik me kan profileren in elk gezelschap, maar dit zijn wel heel veel veren in mijn kont. Echter, met deze woorden en zijn oprechtheid, besluit ik niet te weigeren. Ik stem toe.
De volgende avond wordt Ruben bij binnenkomst uitbundig begroet door de gastheer en gastvrouw, en word ik door de gastvrouw bij de hand genomen en van top tot teen gekeurd.
“Wow,” zegt ze, terwijl ze Ruben met een brede glimlach aankijkt, “waar heb jij deze schoonheid gevonden?” Ik glimlach vriendelijk, maar van binnen voel ik me zeer ongemakkelijk, daar plots alle ogen op ons gericht zijn. Ik kom daarna ook snel tot de ontdekking dat de overige gasten ervan uitgaan dat ik zijn partner ben.
“Ruben,” fluister ik geschrokken in zijn oor, “ze denken allemaal dat ik jouw partner ben.”
Ruben draait zijn hoofd bij en lacht met een ondeugende flonkering in zijn ogen. “JA, GAAF HE!!” buldert hij.
Ik schiet in de lach en besluit het spelletje dan maar mee te spelen. “Oké, jij je zin,” sis ik hem toe met een glimlach, “maar o wee als je aan me zit.”
Ruben gedraagt zich echter de gehele avond als een ware gentleman. Als ik die avond in mijn bed lig, krijg ik een uitgebreid en lief bedankje op de app. Ik hoef me gelukkig geen zorgen te maken. Ruben weet heel goed waar we staan en is, net als ik, ook heel blij met een goede vriendschap. En deze avond was op zijn zachtst gezegd heel bijzonder om mee te maken. Dat pakt niemand mij meer af. Ook Hugo niet, die meteen weer een oordeel velt als hij me vraagt naar mijn avond.
“Ik vind gewoon dat je meer waard bent dan dat,” besluit hij na zijn tirade over het ‘feit’ dat ik me heb verlaagd tot escortgirl op een decadent feestje. Ik zucht eens diep. Waarom is deze man zo onmogelijk? Hij moet er weer wat ordinairs van maken. Mijn uitleg dat ik Ruben al een paar maandjes ken en dat we elkaar bijna dagelijks spreken en wekelijks zien (meestal in groepsverband), doet er volgens hem niet toe. Ik had mij daar niet toe moeten verlagen. “Gelukkig bepaal ik zelf wat ik doe en ben ik heel goed in staat om voor mezelf op te komen. En ik laat mij ook zeker niet gebruiken,” antwoord ik kordaat.
“Ik snap sowieso niet waarom je zoveel mannelijke vrienden hebt,” gaat hij onverstoord verder. “Mannen en vrouwen kunnen geen vrienden zijn. Dat is een utopie.” Ik probeer hem uit te leggen dat ik gewoon beter met mannen op kan schieten dan met vrouwen. Ik vind vrouwen over het algemeen te dramatisch, te nep. En de meeste vrouwen mogen mij sowieso niet. Ik kan geen toneel spelen en ik mag er dan uitzien als een vrouw, daaronder ben ik gewoon een halve kerel. What you see is what you get en ik doe niet aan mind games. Roddelen heb ik ook een hekel aan, evenals winkelen. Tegen een vent kun je gewoon zeggen: ‘hou je mond, stop met zeiken’ – en dan is het klaar. Even goede vrienden en weer over tot de orde van de dag. Hugo is onverbiddelijk. “Je verdient een man die jouw waarde kent en erkent en die alleen jou ziet staan en niemand anders en dat geldt dan ook voor jou.”
“Dankjewel Hugo, dat weet ik. Die man verdient ook een vrouw die alleen oog heeft voor hem, maar dat is niet aan de orde. Ik heb een groep mensen ontmoet met wie het klikt. Mannen en vrouwen. We ondernemen van alles en we praten met elkaar, en we worden als groep, maar ook individueel, steeds hechter. Dat vind ik leuk en erg gezellig. En mocht er ooit nog een man in mijn leven komen, dan hoop ik dat hij er ook deel van kan uitmaken. Dat zal de vriendschap die ik heb met deze mensen en in het bijzonder een aantal heren en dames niet schaden. Integendeel. Ik verwacht dat zij hem dan met open armen zullen ontvangen. Zo goed ken ik ze inmiddels wel. Ik ben ook best kieskeurig in bepalen wie ik binnenlaat in mijn privéleven.”
Hugo is niet onder de indruk. Het kan me ook niet schelen. Ik ken hem niet persoonlijk en ik weet ook eigenlijk niet waarom ik met hem in discussie blijf gaan. Het is duidelijk dat hij me leuk vindt, maar afspreken wil ik niet en hij inmiddels ook niet meer. Waarom hij me dan wel blijft berichten, weet ik niet. Er speelt iets anders, alleen kan ik de vinger er niet precies opleggen. Ik vermoed dat zijn vertrouwen ooit ernstig beschadigd is. Aan de ene kant deelt hij persoonlijke zaken, maar aan de andere kant wil hij het vooral oppervlakkig houden. Heel fijn, want ik heb totaal geen zin om persoonlijk te worden met een wéér man die niet weet wat hij wil.
bron: pixabay.com 313489
